Arid - All is quiet now

Wij zijn de afgelopen weken opvallend veel onder de grote mensen geweest, en let's face it: niemand vindt de nieuwe Arid goed. De groep houdt zich op 'All Is Quiet Now' net zoals op zijn debuut 'Little Things of Venom' aan het ronde getal van tien songs, en die vallen ruwweg als volgt in te delen: één goeie, één degelijke, en acht overbodige. Uiteraard hoort daar uitleg bij.

Beter dan met 'All I Did (Was Get Close to You)' kan een plaat nauwelijks uit de startblokken schieten. Een lome basdrum belooft all things Zeppelin, weerbarstige gitaren slaan koppig een zijstraat in, en in het oog van de storm heeft zanger Jasper Steverlinck net die ene juiste monstergolf te pakken. Grote klasse.

'You Are' hadden wij niet meteen beet toen we het voor het eerst door 's lands winkelstraten hoorden schallen, maar intussen kunnen we niet ontkennen dat we onszelf onder de douche al een paar keer hebben betrapt op het luidkeels brullen van 'You are the summer rain / You are what I can't explain'. Wat wij of Jasper daarmee bedoelen, blijft echter een groot mysterie.

Met 'Everlasting Chance' komen ze vervolgens nog vervaarlijk dicht in de buurt van de Manic Street Preachers op hun kwaadst, maar dan hebben we het gehad.

'Silent Reproach', oftewel 'Het Grote Gezeur', raakt kant noch wal. Tot net voor het refrein valt de schade nog mee, maar dan worden alle registers van de wansmaak opengetrokken. Jasper klinkt als iemand wiens hart breekt bij het zien van ginds madeliefje, en alle grote gebaren en goede bedoelingen ten spijt geloven wij er geen ene moer van. 'With every tremor of the heart, you make it harder'? 'I'll be your blowtorch'? Alstublieft zeg, mag het ook een heel klein beetje minder zijn? Zóveel ellende, dat is zelfs de liefde niet waard, laat staan de kunst.

'The Body of You' is meer van hetzelfde, maar dan zónder refrein. Iets beter dus. 'Wintertime' weet perfect de huiver en horror van de vrieskoude op te roepen, maar hoe vaak u daar behoefte aan heeft, moet u zelf maar eens uitrekenen. 'I Wonder How Come' gaat zowel muzikaal als tekstueel werkelijk nergens over - een song zonder pointe op een plaat zonder verhaal. 'Move Your Head' had in een iets gepolijstere uitvoering een single van Zornik kunnen zijn, en 'Million Lights' koppelt vakkundig 'Downtown Train' van Tom Waits aan 'Wind of Change' van Scorpions, met een huiveringwekkend resultaat tot gevolg. Zijn wij iets vergeten? 'I Wish I Was All of That'? Goed zo.

Samengevat: het in den vreemde opgenomen en bij momenten angstaanjagend perfect klinkende 'All Is Quiet Now' is een zwakke plaat met twee goeie singles. Sorry hoor, wij vinden Jasper een hele knappe jongen, maar we zijn niet verliefd.