neeka - Candy Comfort

, door ()

1157_catalogue_2329_detail.jpg

'Candy Comfort' is de tweede cd van neeka, ooit de groep maar nu de artiestennaam van de 30-jarige Ilse Goovaerts. En het is van The Strokes geleden dat wij nog eens zo door een schijfje zijn gepakt. Niet dat u de New Yorkers met deze dame uit Ruisbroek-nabij-Puurs mag vergelijken, neen, men vergelijkt ook geen bakje frites-tartaar met een diner in een chic restaurant. Denk bij neeka aan het betere werk van Joni Mitchell, aan de breekbare momenten op de platen van vader en zoon Buckley, of voor ons part aan álle singer-songwriters die u dierbaar zijn (en denk ook eens aan de slachtoffers van het geweld in het Midden-Oosten, maar dit geheel terzijde). Denk niét aan de branie en de frustraties van Alanis Morissette en Tori Amos, aan krijsende wijven die muziek met vergeldingsacties verwarren of aan halfzachte patchoulie-folkies.

neeka (prachtige stem, akoestische gitaar, schreef alle nummers, deugddoend zuivere Engelse uitspraak) wordt op 'Candy Comfort' bijgestaan door een eliteleger van begeleiders: Tom Van Stiphout (De Laatste Show Band), Lars Van Bambost en Joost Zweegers (Novastar), Eric Melaerts, Cesar Janssens (RvhG), percussionist Chris Joris, het Quatuor Danel, Wim De Wilde en Stef Kamil Carlens (Zita Swoon), om het bij de bekendsten te houden. Hun klasse, ervaring en Fingerspitzengefühl klinkt door in elke noot, in elk detail in het arrangement. Het resultaat is een volwassen en rijke cd, waarop funk, pop, rock, een snuifje Latin, big band, jazz en singer-songwriter elkaar ontmoeten (een aangename kennismaking) en waarbij de nummers (delicaat, bruisend, broos, heftig, dat wisselt af) een solide geheel vormen: zo en niet anders moesten deze tien nummers klinken, zo en niet anders hoorden ze opgelijnd te worden. Daaruit is het moeilijk hoogtepunten kiezen (men vraagt Johan Museeuw ook niet welk been, welke arm of welk ander lichaamsdeel het best presteerde in Parijs-Roubaix, men vraagt Johan Museeuw gewoon niéts) maar omdat u aandringt: 'Don't Hold Me Back', het duet met Stef Kamil Carlens, is Zeer Mooi en mag nu al bijgeschreven worden op de lijst van machtigste songs uit de Belgische rockgeschiedenis (de laatste inductee voor die eregalerij was 'Wrong' van Novastar). Twee stemmen (een Schone & een Beest) hebben seks met elkaar en u luistert ernaar. De gitaarsolo waarmee Carlens het nummer afsluit, is meteen ook de pakkendste minuut die u in tijden gehoord zult hebben. 'Handshake' (een stem, een piano, de alle zintuigen masserende strijkpartijen van het Quatuor Danel) is van een misleidende tederheid: de engelachtige muziek zweeft rond een bittere tekst. 'Let's have a handshake on our heartbreak', het einde van een relatie wordt met een simpele handdruk bezegeld. En 'Another Girl Tonight', ten slotte, een bijna zomerse popsong (met grimmige tekst), opgehangen aan fijne blaaspartijen die gearrangeerd werden door de 70-plusser Bob Porter (ex-Francis Bay Orkest!). Maar eigenlijk zouden wij côté ballades net zo goed voor 'Daylight Savings' (de uitstekende opener), het heldere 'Downsize' of 'Short of Luck' hebben kunnen kiezen en côté funk voor 'More than You', het spitante titelnummer, of 'Virus'.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven