eels - Souljacker

'What's in a name?' vroeg ene William Shithole zich ooit af, vóór hij de zijne veranderde. Nu, in het geval van E - en laten we eens en voorgoed afspreken dat we het obligate 'van eels' daar niet meer aan toevoegen - valt er beduidend meer te rapen dan het zuinige pseudoniem laat vermoeden. Zo was 'Beautiful Freak' een overrompelend debuut en het fraaiste hart onder de riem dat menig aan de zijlijn van de maatschappij vegeterende sukkel zich kon indenken. 'Electro-shock Blues' was dan weer de routebeschrijving van een triest gependel tussen gekkenhuis, ziekenhuis en mortuarium. Het veel luchtigere, geniale opvolger 'Daisies of the Galaxy' zorgde voor het nodige antigif en de hoop dat het einde van de tunnel bereikt zou worden voor-ie instortte.

Op de nieuwe, 'Souljacker', ontmoeten we een nijdiger, agressiever E, die vindt dat het met die uitverkoop welletjes is geweest. Pissig stampt hij door het smerige, strakke 'Dog Faced Boy', en de ongegeneerd rockende, lugubere titelsong; John Parish serveert er passend dolgedraaide gitaren bij. We razen door naar 'That's Not Really Funny', waarop een initiatie tot de samba wordt afgebroken door een binnenvallende macho die zijn huwelijksfrustraties met enkele goedgerichte explosieve riffs komt afreageren. Arriba, arriba! En op het lichtjes chaotische 'Jungle Telegraph', wordt de hele biografie van een moordenaar kostendrukkend samengeperst in minder dan vier minuten.

Voor wie dit allemaal wat te veel wordt, is er ook nog de zachtaardige E, met bijvoorbeeld een cursus 'Hoe overwin ik mijn angsten?' op het gemoedelijke 'Friendly Ghost'. Typisch eels zoals we ze al kenden, overigens. Om geborgenheid draait het ook in het akoestische en erg mooie 'Woman Driving, Man Sleeping'. Het dashboard licht vriendelijk op, witte morse-strepen worden gestaag van het asfalt gezogen, en de rest van de wereld is slechts verre horizon.

E is ook gewoon een verliefde zot blijkt uit 'World of Shit' het breed klapwiekende 'Fresh Feeling' en afsluiter 'What Is This Note?'. Omgekeerd krijgt de grauwe realiteit van 'Bus Stop Boxer' een uitermate melodieus pakje aan. Verwarrend, maar wel grote klasse.

In medische handboeken zal u het zo gauw niet beschreven vinden, maar de nieuwe eels is een machtige kopstoot vanuit de onderbuik. Pijpbeluste groupies zijn bij deze gewaarschuwd.