Bherman - Attitudes

Die Bherman toch! Op zijn vierde cd 'Attitudes' geeft hij zichzelf een credit voor trendwatching. Vrees niet: het is ironisch bedoeld, want Bherman - getogen in Oostende als zoon van een Engelse vader en een Belgische moeder - schikt zich nimmer naar wat hip is en gaat koppig zijn eigen weg. We hadden niet anders verwacht van een man die tot zijn vierenveertigste gewacht heeft om te debuteren en tegenwoordig zijn platen in eigen beheer moet uitbrengen. Triest dat de muziekindustrie hier niet aan wil, maar met het gevarieerde 'Attitudes', dat niet onderdoet voor de knappe voorganger 'The Other/63', bewijst deze singer-songwriter en soundscraper dat hij zich niet laat kisten.

Bherman heeft Jurgen De Blonde (alias Köhn, en een kwart van het licht fantastische de portables) aan boord gehesen, en dat hóór je: aan de knisperende elektronica in het adembenemende 'Touch' (kan naast het beste van The Notwist staan), aan de snijdende Sonic Youth-gitaar in 'Paint' en aan alles in 'Victoria'. In 'Babies' waart de geest van het dwarse Tuxedomoon (hun trompettist Luc Van Lieshout blaast links en rechts een krullend melodietje mee) en de acht minuten tristesse van het statig schrijdende titelnummer duurt geen minuut, wat zeggen wij: geen seconde te lang. In het grimmige '4', nog zo'n pareltje, combineert Bherman het grommende parlando van Lou Reed met een folky viooltje, en 'Slash' is funk met een SM-randje. In de teksten op 'Attitudes' schemert trouwens wel meer liefde-doet-pijn door, maar omdat Bherman zich vaak cryptisch uitdrukt of zich verschuilt achter woordspelletjes, blijft het (helaas) bij schemeren.

U hebt het ondertussen al begrepen: wij vinden Bherman op 'Attitudes' klinken alsof hij last heeft van het meervoudige-persoonlijkheidssyndroom. Maar zoals wij vanmorgen nog tegen ons spiegelbeeld zeiden: wie zijn wij?