Jonatha Brooke - Back in the Circus

Acht jaar geleden werd de Amerikaanse Jonatha (néén, wij zijn geen n vergeten, kijk maar naar het hoesje) Brooke door haar platenfirma op straat gezet. Van pure alteratie richtte ze haar eigen label op, Bad Dog. Dankzij een goede website - tegenwoordig niets bijzonders, toentertijd nog zeer uitzonderlijk - slaagde ze erin te blijven toeren en platen te maken. Het enige nadeel van die do it yourself-aanpak is dat haar cd's met aanzienlijke vertraging in de Europese winkels belanden. 'Back in the Circus' heeft er zelfs twee jaar over gedaan, maar hey, het staat nu als een paal boven water: geduld loont.

Brookes subtiel gearrangeerde folkpop is verwant maar niet schatplichtig aan Aimee Mann ('Better after All') en Ani DiFranco ('Sally'). Als kleine zelfstandige speelt ze heel veel zelf (van gitaar over Fender Rhodes tot kitchen timer en avocado shaker), maar ze heeft ook een handvol uitstekende gastmuzikanten naar de studio genood - zoals Mitchell Froom, wiens opgejaagde orgeltje 'Everything I Wanted' een ferme drive geeft. Knap, en het wordt nog knapper als er ritselende elektronica onder de hemelse melodieën wordt geschoven ('It Matters Now', 'Sleeping with the Light on'). Die combinatie van (semi-)akoestisch en programming past ze ook toe op twee covers: 'Fire and Rain' van James Taylor en 'God Only Knows' van The Beach Boys. Gewaagde keuzes, zeer zeker, maar twee keer een schot in de roos: zelfs in deze uitgeklede versie blijft 'God Only Knows' overeind (dat ligt ook aan de song, maar toch: ze dóét er iets mee), en 'Fire and Rain' is warempel zelfs beter dan het origineel. 'Less Than Love Is Nothing' herinnert sterk aan collega-redhead Tori Amos, hoewel gelukkig vooral door de frasering en niet door de lyrics: hier geen wereldvreemd gewauwel maar heldere, beeldrijke teksten, waarin Brooke haar wanhoop (venten!) en verlangens (venten!) treffend verwoordt. Kop op, Jonatha, we wachten wel!