The Strokes - First Impressions of Earth

2006 startte aardedonker en er was niet meteen beterschap in 't verschiet, maar plots lag hij daar, glimmend in zijn hippe hoesje, voor onze neus in de rekken: de nieuwe Strokes. Een golf van opwinding bij de aanblik alleen al - eerlijk waar geen idee dat wij zulke grote Strokes-fans waren. Toegegeven, 'Is This It' wás een bom. Niet de nieuwe 'Nevermind' waarvoor ze versleten werd, en The Strokes niet de nieuwe Nirvana, maar toch: een bom. Opvolger 'Room on Fire' was misschien nog beter, maar tegelijk ook meer van hetzelfde: de plaat veroorzaakte dan ook weinig deining, en de vraag rees of de groep op de verrassing, de hype en de opwinding van de begindagen ooit een langlopende carrière zou kunnen bouwen. Dat was, getuige de veertien songs op 'First Impressions of Earth', een domme vraag.

Julian Casablancas heeft misschien wel zijn meest catchy popmelodieën en machtigste gitaarlijnen tot nu toe uit zijn mouw geschud, er zit meer variatie in de songs (lees: er wordt meer met tempo én in meer genres gespeeld), en bovendien zijn ze dit keer met een echte producer in de zee gegaan. David Kahne (ooit nog achter de knoppen bij The Bangles, Tony Bennett en Cher!) dringt zich nooit op, maar laat de gitaren beter en helderder rinkelen dan ooit tevoren en, belangrijker nog, hij heeft de stem van Casablancas op het voorplan gebracht. Casablancas-de-zanger is de onbetwiste revelatie van de plaat. In het adembenemende 'You Only Live Once' zingt hij met de pruillip van een verongelijkt kind, en het klinkt fantastisch. In 'Heart in a Cage' zet hij een griezelig perfecte Iggy Pop neer, en zelfs in de ballad 'Ask Me Anything' blijft hij, hoewel slechts minimaal begeleid door een paar strijkers, moeiteloos overeind. Elders - zie de spetterende single 'Juicebox' - schreeuwt hij harder en heftiger dan ooit, en hij spant nog steeds de beste zaag van het hele rockcircus ('On the Other Side', onder andere).

Het weerwerk van zijn kompanen is er niet minder om: hoeft het nog gezegd dat Fab Moretti een kei van een drummer is, en Nicolai Fraiture een dot van een bassist? Beiden gieten ook nu weer een solide fundament voor Albert Hammond Jr. en Nick Valensi, die zo te horen ijverig aan hun techniek en hun sound hebben zitten oefenen. Luister één keer naar het machtige gitaarduel in 'Vision of Divison' - één derde King Crimson, één derde speedmetal, één derde gekmakende punkrock - en plak er de pletwals 'Juicebox' tegenaan, het ouderwets dreinende 'Fear of Sleep' en 'Razorblade' en de lichtjes geniale riff van 'Heart in Cage', en wij houden onze mond.

Als er al één punt van kritiek te geven is, dan dit: de plaat duurt dik een kwartier te lang. Een groot mens die hieruit vier songs schrapt en niet voor de rest van zijn leven van zijn keuze wakker ligt, maar toch: een goeie punkplaat is een korte punkplaat, en een kortere 'First Impressions' was nu al de beste plaat van het jaar. Maar dat is mierengeneuk en muggengezift. Feit is: platen zoals deze doen onze inwendige mens zoveel deugd dat ze door het ziekenfonds terugbetaald moesten worden. 2006? Fuck yeah!