Lalalover - Heliotropic

Als Tom Kestens niet in Gent maar in Londen woonde, lachte de toekomst hem met een Colgate smile toe. Hij zou - terecht! - gehypet worden door de pers en genamedropt door zijn collega's, en ondanks de crisis in de sector (hoewel, crisis: u moest eens weten hoeveel cd's de postbode nog elke week in onze bus komt proppen) zouden platenbonzen aller landen de rode loper voor hem uitrollen. Als Lalalover bedenkt Kestens namelijk behaaglijk warme, meteen meefluitbare melodieën, ingenieus gearrangeerd en toch nooit gekunsteld. En met z'n solodebuut 'Heliotropic' ('heliotropisme' is de eigenschap van plantendelen om naar het licht te groeien) heeft hij popmuziek met een gouden P afgeleverd.

Kestens, ooit één vijfde van Das Pop (Rock Rally-laureaat 1998, weet u nog?) krijgt rugdekking van een peloton indrukwekkende muzikanten, zoals drummer Frederik Vandenberghe (zie Arno en PJDS), bassist Maarten Standaert, Trixie Whitley (dochter van Chris, en gezegend met een stem die doet vermoeden dat Vlaanderen na Sandrine in korte tijd een twééde soul queen krijgt) en Krewcial. Die mag links en rechts rhymes en hiphopritmes in het rond strooien ('On the One'), maar in wezen is dit een popplaat gedrenkt in soul, met subliem verweven stemmen ('Troubles & Fights', 'You & I'), snedige blazers ('Love at First Sight', 'Voodoo Girl'), en hier en daar een toefje melancholie (met dank aan de strijkers in 'Up There So High' of 'Right & Pure').

De muziek had soms wat vetter gemogen en Kestens moet nog beter kunnen als zanger, maar het is detailkritiek: met 'Heliotropic' overtreft de Lalalover het nochtans allesbehalve te versmaden verzamelde oeuvre van Das Pop. Vanaf vandaag wordt een foto van ondergetekende als vogelpikschijf gebruikt in een repetitiekot aan de Gentse Oude Beestenmarkt, maar laat het voor het Das Pop een aansporing zijn om ons met een nóg betere plaat de mond te snoeren. Tot nader order woont 'Heliotropic' in onze cd-speler.