T.C. Matic - L'Apache

Waar men deze zomer ging langs Vlaamse wegen, overal kwam men T.C. Matic tegen. Met hun withete westerse soul trokken zij sporen door dit land die nog niet uitgewist zijn, maar - en om deze zum kotzen toe herhaalde 'maar' blijft het gaan - er is hier nu eenmaal niks hogers dan top of the bill en Torhout-Werchter en een juichend ontvangen elpee. Et maintenant? T.C. Matic moet het hier wel bekeken hebben: er is geen weg meer terug, geen weg vooruit, alleen een sprong uit volle kracht in de hoop daarmee ergens te belanden. Ergens waar mensen wonen, veel mensen. 'L'Apache' is die voorbeeldig uitgevoerde sprong en als T.C. Matic met deze uitstekende tweede elpee elders geen zachte landing maakt, dan kan dit maar op één ding wijzen: dat de thesis van de V.M.O. toch klopt en alle buitenlanders wel degelijk dom zijn en te lui om te luisteren.

Na 'Er sterft een beer in de taiga', 'A different smell from the same perfume' en 'Promises', is 'L'Apache' de vierde internationale elpee uit België dit jaar en misschien wel de beste van het kwartet. Beter in elk geval, meer uitgebalanceerd dan hun ook al hoogstaand debuut. Er is de stem van Arno Hintjens: niet dat je die tegenwoordig met het geluid van de nachtegaal kan verwarren, maar de wilde Westvlaming heeft zijn uit de grond opwellende oerkreten beter leren beheersen, doet er meer mee, is een echte zanger geworden en wekt, in zijn mindere momenten, niet langer de indruk een luidruchtige marktkramer te zijn. Resultaat: echter en doorvoelder. Er is de productie van Jean-Marie Aerts die zijn zelf-ontworpen wall of sound een stuk spaarzamer gebruikt en zo niet alleen stereotiepen uit de weg gaat maar ook de songs effectiever omlijnt; bovendien lijkt Aerts tegenwoordig thuis naar Noordafrikaanse muziek te zitten luisteren en dat zorgt voor aangenaam verrassende klanken. Er is de scheikundige reactie die goeie muzikanten tot een hele goeie groep doet uitgroeien. En er zijn de songs en die mógen er zijn. Een indrukwekkend trio om mee af te trappen: 'Middle class and blue eyes', een typisch snokkende, snelle lovesong in het internationale bargoens van Hintjens, 'Que Pasa', spaars maar heel fraai opgebouwd rond hier en daar een slag als het echt moet, en 'Touch me', zweet en zaad in klanken. Allemaal heel compact en gebald ook: de langste song op 'L'Apache' duurt nog geen vier minuten, de kortste twee minuten drieentwintig seconden en op 'Rip off Poppoff' en het door Hintjens te geforceerd aangepakte 'l'm not gonna listen' na, werken die korte explosies prima. 'Les Zazous' wordt door overdreven toetsenwerk nog van het hoogste schavot gehouden; maar het rillerige, verbeten 'Stay scared, stay alive' en vooral de ideale singel, het unieke 'Le Java' raken wel waar ze moeten raken. 'L'Apache': de plaat die de T.C. in T.C. Matic voor Top Club doet staan.