The Kids - Living in the Twentieth Century

Dat komt bijvoorbeeld al omdat er geen tijd verloren wordt: Kant 1 opent meteen met drie bikkelharde schoten in de roos. 'Tonight', met een onweerstaanbare drive, kabbelende meisjesstemmen en een piepend orgeltje, plus een gitaarsolo van vloeibaar latex, waarna het wat rustigere, maar spankrachtige 'l better go' plaats maakt voor het superieure 'Do you wanna know', met een Ludo Mariman in vokale topvorm.

Omdat het feest dan echt bezig is wordt een huppelend 'You're so cruel to me' ingevoerd, met een refrein om kippevel van te krijgen, een orgelpartij die de Small Faces met een kilometer afgunst mogen bekijken, nog maar eens de merkwaardige meisjesstemmen (van o.a. Patricia Maessen en Annemie Nuyens) en de beste 'oh-oh-oh-oh 's sedert 'You're the one that l want'.

Vierde versnelling dan voor het iets mindere, want ongenuanceerde, 'l'm your mirror', wat echter gauw goedgemaakt wordt door het fantastische 'Something better to do' dat kookt als een Olympisch zwembad vol Oxo en bovendien halfweg zorgvuldig in stukken gezaagd wordt door snerpende saxen en tegenstem zingende meiden. En aan de manier waarop hier 'Meanwhile, meanwhile' gezongen wordt herkent men grote klasse.

Een A-kant met nauwelijks één feil op die je met dichtgeknepen strot en paarse oren naar de B doet grijpen. Blijft dit vingerlikken, of komt de mot erin?
Nou, echt sterk kan het ietwat hortende maar richtingloos stotende 'Queens of spades' niet genoemd worden en we hadden dan ook iets van een opluchting toen het nogal snel abrupt afgehakt werd en nr. 2. 'Someday' zijn ruige intro liet horen.

Maar de tour de force van 'Living in the Twentieth Century'. het meesterwerk, de song die alles mogelijk maakt voor de toekomst heet 'Here they come'. Een broeierige, lange slow is dat, die door Ludo gedeklameerd wordt met de passie van een jonge Lennon of zelfs Presley (en weet dat we die namen niet wekelijks van stal halen). Met de ogen toe, terwijl hij opgaat in het engelenkoor dat zich hier ergens om de hoek op een wolkje heeft genesteld. Groots.

Voor ons is het na 'Here they come' al mooi genoeg geweest, maar als bonus volgen dan nog een galopperend 'Dance the night away', de prachtige podiumhit 'Sorrow' en de ten eeuwigen tijde als superieure Bamba opgeschreven uitsmijter-versie van 'Louie, Louie'.

The Kids (Ludo Mariman, Luk Van De Poel, Danny De Haes, Cesar Jenssen) hebben op deze derde lp (hun eerste met producer Sylvain Van Holme. die uitmuntend maar nergens opdringerig werk leverde) zon reuzestap vooruit gezet dat er geen weg meer terug bestaat.

Dichter bij een ware rockgroep zijn we in België nooit geweest. Dat moet, op alle fronten, gehonoreerd worden.

• www.thekids.be