Nick Cave & The Bad Seeds - From Her To Eternity

Australië. Het is er bar en onafzienbaar groot, het leven is er onnoemelijk wreed. Het stond in de krant: laatst werden in Australië om vage redenen honderden wilde paarden neergelegd. Pas na de slachting werd er door de lokale dierenbescherming lichtjes gesputterd, pro forma. En in Frankrijk slooft Brigitte Bardot zich uit om de 'Universele verklaring van de rechten van de mens' op verweesde poedels toe te passen. Ze verbeuzelt haar tijd en bovendien weet ze niet wat er in de dierenwereld gaande is. Van dieren gesproken, in mijn dorp woonde vroeger een garagehouder van wie iedereen wist dat hij elke ochtend een pantagruelesk ontbijt verorberde, overdadig be­sproeid met Liefmans. Met de blote hand sloeg hij deuken uit het koetswerk van je auto, beweerden de dorpers, en met hetzelfde entoesiasme sloeg hij blutsen in z'n vrouw, een stakerig mens met eeuwig wallen onder de ogen. Op een dag verkocht de garagehouder z'n hele hebben en houen en week uit naar Australië, want in het dorp had hij toch al iedereen voor z'n bek geslagen. Drie maanden later keerde hij terug, verslagen, flink vermagerd, onherkenbaar. Hij begon een chinchillakwekerij. Z'n buren hoorden hem soms met die diertjes praten. Ongewoon lief voor een man wiens hele woordenschat uit zeven krachttermen be­stond. Dat zou nog eens slecht aflopen. En inderdaad, op een ochtend hing de garagehouder aan een balk in z'n chinchillakwekerij. De kooien stonden open en onder hem scharrelden de diertjes verschrikt rond. Australië, zeiden de dorpers.

Australië: je wordt er met een stoppelbaard geboren, ongeacht je kunne, en als je honger hebt wurg je de eerste kangoeroe die voorbij komt gehopt. Survival of the fittest, zo luidt de wet.

Het heeft me dan ook nooit verwonderd dat The Birthday Party uit Australië komt. Geweld, uiteengereten songs, de klank van steden die te snel uit hun voegen groeiden, compromisloos, makaber, doods. Rock and roll in het terminale stadium. Dat alles gaat ook op voor de solo-elpee van Nick Cave, zanger en gezicht van The Birthday Party. Cave ziet eruit alsof hij uit de dood teruggekeerd is en z'n plaat klinkt alsof hij zo snel mogelijk terugwil. Met Birthday Party-gitarist Mick Harvey, met Blixa Bargeld van het Berlijnse loodgieterscollectief Einstürzende Neubauten, ex-Magazine bas­sist Barry Adamson, Anita Lane en Hugo Race, samen The Bad Seeds, dwaalt Nick Cave rond in het gruwelkabinet van het leven. Hij covert 'Avalanche' van Leonard Cohen zonder in de trage zwaarmoedigheid van de Canadese bard te vervallen. Cave stelt deze song scherp door 'm woedend, in een pijnlijke kramp uit te spuwen. Beklemmend als een ratteval is 'Cabin Fever', schreeuwen, gekokhals, feesten van angst en pijn. De bas is een foltertuig waaraan niet te ontkomen valt. Dit is een verscheurde song, ruwweg gehecht, maar nog flink bloedend. Metaal op metaal. Captain Beefheart is niet verweg. In de titelsong 'From her to eternity' speelt Anita Lane piano met één vinger en Cave barst los, amechtig hijgend, ziek van verlangen naar een meisje dat boven hem woont. Geen droom gaat ooit nog in vervulling. Wat rest zijn the blues: 'Well of misery' een dreunende work song op het ritme van dwangarbeid en 'Wings off flies', vuistsla­gen op de drums, iemand schaaft z'n vinger aan de slide-gitaar en Cave zingt: 'Listen, l plead guilty to misanthropy. So hang me. And appreciate it!'. Een jakhals huilt zijn credo. En dan zijn er nog mijn twee bloedstollende favorieten: 'Saint Huck', het oude vreselijke verhaal van de boerenjongen die verziekt wordt door de grote stad, een dramatische song die zowel naar Mark Twains romanperso­nage Huckleberry Finn refereert als naar Elvis Aaron Presley. Een manke barpiano en een stem, meer is er niet nodig om 'A box tor Black Paul' magistraal te maken. Cave zingt een lamento voor een sl