dEUS - Worst Case Scenario

Er zullen ongetwijfeld mensen zijn die 'Worst Case Scenario' van Humo's Rock Rally '92-finalisten dEUS een pretentieuze plaat vinden. dEUS is immers niet je doorsnee popgroepje. dEUS heeft een violist in zijn rangen, en iemand op gasheating en steel plate. dEUS mijdt zorgvuldig de platgetreden paden, en er zijn ongetwijfeld mensen die dat pretentieus vinden. In het geval van dEUS is het eigenlijk gewoon moedig : omdat je nooit op voorhand weet dat je met zo'n pretentieuze plaat een wereldwijd contract met het grote Island Records zult versieren. Omdat je wél op voorhand weet dat je radiomakers de stuipen op het lijf jaagt met nummers waarin een ontploffende voorversterker niet werd weggemixt. Omdat 'Suds & Soda' een spectaculaire single is, die het uiterste van je oren vergt en niet zo makkelijk hoogste binnenkomer in de Top 50 zal worden, of Supertip. Maar het is verdorie lang geleden dat je opkeek van een song, van die hoogdringendheid, dat vuur, die hoogspanning, die nauwe schoentjes. Van een groep die klinkt alsof ze aan een veel te korte worgketting staat te spelen, van een zanger die hijgt en blaft, van strakke, alerte drums, een alarmviool, een grollende gitaar. Een song die veeleer wordt gelanceerd dan ingezet, veeleer opgejaagd dan gespeeld, veeleer tot staan gebracht dan beëindigd. Een song die je doet vermoeden welke sfeer er tijdens fase 4 van het rampenplan moet heersen. En toch : een SONG, één die zich zonder vragen in je hoofd vastzet.

Zo kijk je tijdens 'Worst Case Scenario' dertien keer op : van 'WCS (first draft)', dat naar vochtige stegen en stille, donkere grootstadcafés ruikt, naar Tom Waits en Urban Dance Squad, met een finale die er mag zijn, qua spatkracht. Van het veelhoekige 'Mortyciachair', een sfeerbeeld dat zich tot een taaie, bruuske rocksong ontpopt, met een tekst die aan the likes of Samuel Spade en Philip Marlowe doet denken ('Fell madly in love with a couple of beautiful ears'). 'Via', dat uit dezelfde ondergrond als 'Suds and Soda' komt gewoeld, een wilde poging tot pop, met een klemvaste ritmesectie en vreemde gitaaruitzaaiingen. 'Let go', een klankfiguur : een paar grofkorrelige snaren die de sfeer van onderwaterfilms oproepen, een kortgeknipte stem.

'Secret Hell' dat opent met een parlando waar Jim Jarmush maar 's snel een film bij moest maken, en uitgroeit tot een mooie, intieme song, over angst, geloof ik. En 'Divebomb jingle', 'Shake your hip', 'Hotellounge', 'Let's get lost', 'Mute' en 'Jigsaw you', songs zo inventief en gevarieerd en origineel en eigenzinnig dat we er, hadden we de tijd, een boek over zouden kunnen schrijven.
'Worst Case Scenario' is een wereldplaat. In Engeland, in de kantoren van Island, hebben ze dat allang begrepen. In België bijna. Het zal niet lang meer duren voor de eerste 'dEUS is God' op een Antwerpse toiletmuur wordt gekribbeld.