Captain Beefheart - Ice Cream For Crow

Met schilders die zingen, wielrenners die in de politiek gaan en in hun vrije tijd jodelende huisvrouwen heb ik altijd nogal moeite gehad. Trouwens ook met mensen die heel hun leven als het ware over de ene beroemdheid na de andere struikelen, zoals bijvoorbeeld — hoe raadt u het! — Don Van Vliet alias Captain Beefheart die op school al met gek genie Zappa baseball en muziek speelde en in zijn eerste groepje gitaarvirtuoos Ry Cooder mocht commanderen. En ook moeite gehad met zijn nieuwe elpee 'Ice Cream For Crow', die me afwisselend dicht bij de complete extase bracht en de oren uitkwam. De Captain amuseert zich namelijk nog altijd met het ordenen van waanzin en dan hangt er voor het resultaat veel van af waar je de nadruk op legt. Zo heb ik bijvoorbeeld geen halve boodschap aan songs als 'Hey Garland, l Dig Your Tweed Coat' waarin Beefheart ongein gorgelt boven een dolgedraaide Magic Band. En ja, vrienden, dit zal wel het werk van een genie zijn maar geef mij dan maar een genie dat gratis benzine uitvindt.
Wel onweerstaanbaar wordt dit als Beefheart aan de wortels van zijn bluesverleden gaat knagen en er zijn definitie van rock uitpuurt: zoals in de titelsong met die scherpe meer-dan-rockgitaren, de afgemeten en toch harde perkussie en een schorre, rochelende Van Vliet, die de waanzinnigste beelden aan mekaar rijgt en er nog een eigen verhaal uit boetseert ook. Of zoals in de vingervlugste gitaarinstrumental 'Evening Bell' of het zelfs swingende 'The Past Sure Is Tense'. Als de kombinatie van traditie en van Vlietisme klikt, dan zit er moois in de oven; bijvoorbeeld als in 'The Thousandth and Tenth Day of the Human Totem Pole' een folky gitaarmelodietje dooreen wordt geharkt door het hortende drumritme en een kakofonische sax.
Of als moeder cake bakt, natuurlijk.