Foo Fighters - Foo Fighters

Gisteren zijn we na intern overleg (alleen pdw's maag sputterde wat tegen) overeen gekomen dat we ten aanzien van deze 'Foo Fighters' van krommenaas zouden gebaren; dat we de plaat niét in het licht van Gedane Zaken zouden beluisteren, ze niét een beetje als de opvolger van 'In Utero' bezien, en het gebruik van het N-woord zoveel mogelijk zouden vermijden: Foo Fighters is een jonge Amerikaanse groep met ene Dave Grohl aan het roer, een manskerel uit Seattle of daaromtrent, en dit is hun debuutplaat.

We zullen daarom aannemen dat 'I'll stick around' - een knappe, lome song met een bijtend refrein en een warme, woelige finale - over een trouweloos vriendinnetje gaat: 'I've taken all and I've endured / One day it will fade, I'm sure / I'll stick around and learn / From all that came from it'; het is een bewolkte dag maar de man in de radio zegt dat het beter wordt.

De meeste nummers op 'Foo Fighters' neigen naar opgewektheid: in forse, levendige, rond twee kloeke gitaren gespannen songs als 'Good Grief' (Hüsker Dü-achtige powerpop met een hoge, deinende riff), de single 'This is a call' (een tekst waar Luc Vanden Brande een puntje aan kan zuigen: zo verwarrend) en het trekkende, in tegenstrijdige ritmes en valse hooks een weg zoekende 'Floaty'.

Helemààl spannend wordt het als Grohl met een thumbs up de technicus van dienst te kennen geeft dat alle schuiven tot boven open mogen en de wijzertjes in het rood: 'Alone & Easy Target' is een kordate, donderende popdreun, die uren later nog altijd door je hoofd stroeft en je gedachten de verkeerde kant uitstuurt; 'Watershed' is een bakbeest van een song, een loeiharde, bazige brok hardcore, een explosie van klank en licht; en 'For all the cows' pendelt mooi tussen intimiteit en hoogspanning, tussen jazz en grunge, mocht dat nog bestaan.

We zouden 'Big me' nog bijna vergeten: een spinnend, zangerig, semi-akoestisch liefdesliedje. 'It's you I fell into' zingt Grohl; 'you' moet een donzig, heerlijk warm hemelbed aan het eind van een barre voetreis zijn, zo knus en verzaligd klinkt het.

'Foo Fighters' bevat van de beste Amerikaanse gitaarpoprock die er de laatste jaren is gemaakt, en werd daarom zonder verdere plichtplegingen bijgezet in ons rekje met evergreens. Ze staat er tussen 'Let me come over' van Buffalo Tom en 'Copper Blue' van Sugar. Ze hebben nog maar één keer ruzie gemaakt, de schatten.