Bruce Springsteen - Born To Run

Bij het bekijken van de mededelingen van de regering die ons laten zien hoe een echte Staatsman zich gedraagt, bij het bewonderen van de moes van E. Merckx op tal van kasseien en bij het terugdenken aan de Gulden Sporenslag krijgen zelfs de keiharde leden van de werkgroep vaak een brok in de keel. Maar voor de rockfens is datzelfde België jammer genoeg niet zo'n Utopia. Sinds enkele jaren komen er zo nu en dan wat muzikanten deze kontreien langs en verschijnt het gros van de platen ook op Belse bodem, maar de Grote Konserten spelen zich toch nog te vaak elders af en ook niet alle elpees die de aandacht verdienen schijnen de kantoren van de Belgiese platenfirma's te bereiken.

Neem nu het Euvre van Bruce Springsteen, een man die al een paar jaar wordt grootgeschreven als Het Nieuwe Talent, als De - durven we fluisteren? - Nieuwe Dylan. Ondanks al die entoesiaste geluiden hebben de plaatselijke platenboeren tussen hun stapels Deep Purple en Discostampers nooit de eerste twee elpees van Springsteen - "Greetings from Ashbury Park, N.J." en "The Wild, the Innocent and the E-Street Shuffle" - kunnen neerzetten. Want wat België betreft, had hij die elpees net zo goed niet hoeven maken. Daarin is eindelijk verandering gekomen. Of het nu is omdat deze plaat in de States - in tegenstelling tot de twee genoemde voorgangers - loopt als een trein weten we niet, maar een feit is dat Springsteens nieuwe, "Born to Run", ook hier te verkrijgen is. En, om maar meteen het belangrijkste af te handelen, ook gekocht hoort te worden. Want "Born to Run" maakt bijna alle lof waar die Springsteen is toegezwaaid, zij het op een andere manier dan Karel verwachtte.

Want als gevolg van die vervelende Dylan-vergelijkingen - die ondergetekenden vanaf dit ogenblik voor eeuwig afwijzen - verwacht je in de eerste plaats niet de sound die Springsteen en zijn voortreffelijke begeleiders uitstoten. Bruce zelf gaat er vokaal rauw en hees tegenaan op een manier die nog het sterkst doet denken aan David Clayton-Thomas, de zanger die Blood, Sweat and Tears hielp maken. De instrumentale backing is fors en ongeremd en loopt alleen op het allerlaatste nummer een beetje zweverig uit de hand. En de songs zelf hebben minder te maken met wat we maar de Troebadoer-traditie zullen noemen dan met rock en roll van het zuiverste -dat is wat anders dan het puurste - water. De woedende energie waarmee Springsteen zijn nummers de mikrofoon inslingert, is godzijdank heel ver verwijderd van het ijle introverte gedoe dat je verwacht als iemand in een adem wordt genoemd met een Elliot Murphy.

Nee, op het eerste gehoor zet Bruce Springsteen met behulp van een ruige ritmesektie en de formiedabele saxofonist Clarence Clemons muziek neer die gewoon erg, erg goed is om naar te luisteren en waarop voor wie die behoefte voelt zelfs best gedanst kan worden. Maar er zit op "Born to Run" een dubbele bodem en dat zijn de teksten. Omdat het geheel biezonder vol werd geprodjoest komen die er bij de eerste en tweede beluistering niet zo duidelijk uit, maar gelukkig staan ze afgedrukt en als je met de hoes in de hand gaat luisteren, begin je te begrijpen waarom Springsteen is vergeleken met de man wiens naam ons opeens niet meer te binnen wil schieten.

De songs op "Born to Run" zijn namelijk eindelijk weer eens gewone verhalen, zonder gezochte beelden maar wel zo geschreven dat bijna elk woord raak is. Verhalen over de stad en haar zelfkant en de manier waarop mensen tegen die achtergrond met mekaar omgaan. Verhalen over jeugdbendes, over achterbuurten, over het afreageren van de afschuwelijke en verafschuwde dagtaak, over vrouwen. Teksten die samen met James Deans "Rebel without a Cause" en Dylans "Highway 61" en Andy Warhols betere films een idee geven van wat Amerika is geworden. De teksten, de fantastiese riffs en melodieën van Springsteen en zijn perfekte begeleiders maken "Born to Run" tot één van die platen die vanaf de eerste paar maten duidelijk maken dat er op de Sien toch nog wat gebeurt, een gevoel dat Karel sinds de debuutelpee van Roxy Music niet meer heeft gehad. "Backstreets" en "Born to Run" en - ondanks het wat melodramatiese einde - "Jungleland" en het stampende "Tenth Avenue Freeze Out" en het geweldige "She's the One" zijn stuk voor stuk nummers die nu al niet meer weg te denken zijn uit het rockgebeuren. En dat geldt ook voor deze geweldige elpee als geheel. Hou voor Bruce Springsteen maar een plaatsje in het platenrek vrij. K. De Kromme (Karel de Knagger)