Tröckener Kecks - Andere plaats, andere tijd

Ik reed van Brussel naar Gent en hoorde voor de eerste keer 'Nu of Nooit' van de Tröckener Kecks op Studio Brussel. Headbangend als een gek, de volumeknop een geweldige ruk naar rechts gevend, ging ik ter hoogte van de afrit Gent-St.-Pieters op de rem staan, om geen noot te missen, en erachter te komen wie deze spetterende single aan de eeuwigheid had toever­trouwd. Dat heeft trouwens nog een aardige file opgeleverd, waar ik even later correct van op de hoogte werd gesteld door hetzelfde Studio Brussel. Sinds­dien ben ik een Kecks-fan.

Akkoord, Rick De Leeuw zingt door drie neuzen tegelijk. Maar wat een gloed straalt er niet uit dat lange lijf. En wat een mach­tige golf overspoelt ons telkens als Rob de Weerd zijn gitaar laat hoesten en de stormram van Leo Kenter en Theo Vogelaars zich in beweging zet. De Kecks bestaan straks tien jaar. Ze doen het al een decennium lang niet enkel met hart en ziel, maar ook met een heel assortiment andere organen, en dat is niet anders op 'Andere plaats, andere tijd', hun nieuwe, traditioneel door Thé Lau geproduceerde cd.

Zoals het jubilarissen past, kij­ken de Tröckener Kecks af en toe over hun schouder. Wat ze daar zien stemt hen tot naden­ken. Over 'De jaren van ver­schil' bijvoorbeeld. De Ham­mond staat, ezelsoren op de kop, in een hoekje te schreien, de gitaar pruilt, maar het haalt niets uit: in de jaren van verschil moet iedereen ten laatste om halftien naar bed, veel moet en bijna niets mag. De puberteit, dat aartsmoeilijke toegangsexa­men aan de Fakulteit Aangepast Gedrag, laat zich hier treffend samenvatten: 'al je dromen, wensen / afgedaan als gril / de machteloze woede in de jaren van verschil'. Fantastisch liedje.

In het spannende, met onstui­mige gitaren gespekte 'Het komt nooit meer goed' wordt 's morgens in de spiegel gekeken en hevig geschrokken van de ra­vage die de tand des tijds heeft aangericht. 'De avond valt en de dag is voorbij' is de ongena­dige conclusie. Gelukkig valt er 's nachts ook wel iets te bele­ven, op 'Zaterdagavond' bij­voorbeeld: hij maakt een extra-scheur in zijn nieuwe jeans, zij oefent haar meest verleidelijke blik. Uit de speakers komt spijkerharde rock'n'roll. Blij, breed rockend en behoorlijk op snee is 'Een dag zo mooi', waar nog even aan vroeger wordt ge­dacht, maar al snel een blik toekomst wordt opengetrokken: 'laten we doen, alsof er niets gebeurd is'. Iedereen die een beetje bij zijn verstand is ver­langt dezer dagen hevig naar 'Een andere plaats, een andere tijd', waar onder begeleiding van uitbundig rockende gitaren, en zonder omkijken een ticket naar ergens, geeft niet waar, wordt aangeschaft. Ongetwij­feld een hit. De blues nemen daarna vastberaden van ons be­zit in 'Een nacht zonder eind', waar tegen vier zwijgende mu­ren wordt aangesnikt en de hamvraag is 'waar zou ze zitten?'. Slechts één ding staat vast: ze is niet thuis en misschien wel 'in de regen, half zat'.

Als de rook om je hoofd is ver­dwenen is de cocker spaniël, die daarnet door de kinderen in de fik werd gestoken, vermoedelijk geblust. En het is dan ook meestal koeler in huis dan aan zee, weten we van Boudewijn De Groot, wiens bekendste hit hier e