Millionaire - Outside the Simian Flock

cd-reviews Dinsdag 23 oktober 2001, door (jub)

Toen iemand ons anderhalve week geleden vroeg wat we van de debuutplaat van Millionaire vonden, hebben we enigszins ontwijkend, doch volledig eerlijk geantwoord: 'Nog lang niet zo goed als we hem zullen gaan vinden.' En zie, intussen is gebleken dat ...

892_catalogue_2064_detail.jpg

Toen iemand ons anderhalve week geleden vroeg wat we van de debuutplaat van Millionaire vonden, hebben we enigszins ontwijkend, doch volledig eerlijk geantwoord: 'Nog lang niet zo goed als we hem zullen gaan vinden.' En zie, intussen is gebleken dat zelfs wij niet voortdurend los uit de nek lullen: 'Outside the Simian Flock' van Millionaire is zo'n plaat die vanaf de eerste seconde plechtig belooft te zĂșllen groeien.

De cd opent met de vooruitgeschoven klasse-single 'Body Experience Revue' - waarvan wij al alle partijen mét soundeffects konden meeneuriën - maar aan wat dan volgt valt aanvankelijk met de beste wil van de wereld geen touw vast te knopen. Strofes komen met z'n drieën tegelijk op je af, refreinen flitsen voorbij, en bizarre synthesizergeluiden lijken alleen door technische problemen (Waterschade? Kortsluiting? Aanslagen?) de plaat te hebben gehaald. De enige steekhoudende vergelijking die we kunnen verzinnen - vergeef ze ons want ze ligt nogal voor de hand - is die met 'Love is Okay', het langspeeldebuut van Evil Superstars, de plaat waarop Millionaire-voorman Tim Vanhamel in de schaduw van mentor Mauro Pawlowski als recording artist debuteerde, en waarvan we toen - ook heel even - totaal ten onrechte hebben gedacht dat het een typisch geval was van overdaad aan creatieve gekte.

Het is enigszins verwarrend om ergens tussen luisterbeurt vier en zeven vast te stellen dat eigenlijk slechts één song, 'Nothing Left', vaag refereert aan de Superstars, en dan nog ten tijde van hun zwanezang 'Boogie Children-R-Us', en dat er op 'Outside the Simian Flock' maar liefst vier ballads staan die zich als je ze op de radio zou horen ongetwijfeld meteen gezellig tegen je trommelvlies zouden schurken, maar die hier tussen al het geweld pas na verloop van tijd openbloeïen: 'Me Crazy, You Sane', 'Blindfold' (dat perfect op de vergeten Beach Boys-klassieker 'Surf's Up' had kunnen staan), afsluiter 'Summer Pass Me By', en 'She's a Doll', waarin we, ook al weten we met stellige zekerheid dat zoiets niet bestaat, een schuifblokfluit menen te ontwaren.

'Come With You' is dan weer een oefening in hoe Prince boeiend zou kunnen blijven ondanks zichzelf, en 'Champagne' is een drie minuten durende instrumental die, hoe vreemd het ook moge klinken, naar het einde toe bijna in een gewone song ontaardt.

Als wij na negen luisterbeurten nog steeds niet hebben onthouden dat we bij 'Her Gender (Fixed)' niet hoeven op te staan om onze cd-speler een tik te geven maar dat het gewoon om een studio-trouvaille gaat, kunnen wij alleen berusten en mompelen: de schélmen.

Om een degelijk en allesomvattend besluit verlegen zittend, luisteren we met uw goedkeuring gewoon verder naar 'Outside the Simian Flock', want we hebben net ontdekt dat de teksten in het hoesje staan afgedrukt en dus vermoedelijk op meer dan hun klanktechnische kwaliteiten wensen te worden beoordeeld. 'I fear what I'll never be (...) Baby can't you see, I love simplicity', zingt Vanhamel in 'Body Experience Revue'. Wedden dat 'Outside the Simian Flock' een popplaat is?

Voorbeluisteren

Humo's muzieknieuws in je Facebook-nieuwsfeed?

1 reactie

reageer ook 

Dinsdag 22 juli 2008 - 20u23

vlotjes

Het beste en tegelijk weirdste debuut dat ik in jaren gehoor heb. En dan nog van eigen bodum. Klasseplaat en jammer genoeg compleet over het hoofd gezien.

 

Reageer ook

Humo login:

(wordt nooit getoond)

Of login met facebook:

Nu in Humo

cd-reviews - Archief

Zoeken in cd-reviews:

Reviews per artiest:

Meest gelezen

cd-reviews

Jouw aanraders

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven