U2 - The Joshua Tree

Bono en U2, ze willen zo graag de Ultieme Plaat opnemen, maar helaas, die hebben ze al gemaakt, ze heette 'War'. Na de ontgooche­ling van 'The Unforgettable Fire' is 'The Joshua Tree' een stap vooruit, maar ook over deze nieuwste, zesde elpee van de Kelten hangt weer die verstikkende drang om elke song, el­ke zin eeuwigheidswaarde te willen verlenen. Het is: een loden schaduw.

'The Joshua Tree' wil groots klinken, en al­lesomvattend, en weids, zie ook hoes en binnenfoto's, en dan is U2 natuurlijk het huis van vertrouwen, maar wanneer ambitie in de weg staat van spontaniteit versmacht die wel eens het luistergenot. Soms smokkelt U2 de gran­deur rimpelloos en ongemerkt in een song bin­nen en dan haalt 'The Joshua Tree' een hoog, U2-waardig peil, maar dikwijls ook ramt de groep het de luisteraar zomaar in de strot, en dient de song alleen maar als kapstok voor overdreven vokale krachtpatserijen van Bono, of voor hoogdravende teksten die kreunen on­der het gewicht van bergen, oceanen, woestij­nen, donder, bliksem, nacht en ontij. Dan is de wereld van U2 niet langer mijn wereld en, blijft u vooral bescheiden, kan het ook niet die van u zijn. Zoals op 'The Unforgettable Fire' spreekt op 'The Joshua Tree' te dikwijls de aanvoerder van de vendelzwaaiers en te wei­nig de opgefokte boze jonge kerel van 'Boy', 'October' en 'War'. Aan de produktie van Brian Eno en Daniel Lanois ligt het dit keer niet, die is opmerkelijk sober en legt alleen maar ak­senten waar nodig. Neen, als er wat misgaat op 'The Joshua Tree', en, mind you, dat ge­beurt nog altijd minder dan op vele andere pla­ten, mag dat volledig op rekening van de groep zelf geschreven worden, verstrikt in hun stre­ven rock tot Kunst te verheffen. Maar mis­schien leg ik de lat voor U2 wel te hoog...

Mooi zijn, om maar eens terzake te komen, het openingsnummer 'Where the streets ha­ve no name', dat in de intro heel even 'Baba O'Riley' van The Who achternahuppelt maar dan breed uitwaaiert en is opgehangen aan het kenmerkende, puntige maar nooit opdringeri­ge gitaarspel van The Edge; de ingetogen single 'With or without you', een song zoals bekend en geliefd van vorige platen; en 'Red hill mining town' dat, ook door Bono's verrassend ingehouden maar toch passionele zang, kras­sen in de ziel maakt. Verder heb ik evenmin moeite met het wat fellere, alweer door The Ed­ge gedragen 'In god's country'; met de hom­mage aan de overleden roadie Greg Carroll, 'One tree hill', al drijft die op een melige tekst: en met 'Trip through your wires', dat halver­wege evenwel serieus inzakt en zich slechts moeizaam weer herstelt. Noch min noch meer briljant daarentegen zijn 'l still haven't found what l'm looking for', een num­mer dat mij intussen al dagenlang achtervolgt, beheerst gezongen, spaarzaam begeleid en zo uit het hart gerukt, en, vind ik persoonlijk maar

ik sta wellicht alleen, het bizar opgebouwde 'Exit', dat dreigend en beklemmend het ver­haal vertelt van een moedeloos man met een pistool op zak. Het loopt niet goed af.

Overbodig, tenslotte, mogen worden ge­noemd: 'Bullet the blue sky', waarvan de ritmesektie een nacht naast 'Whole lotta lov