The Smiths - The Smiths

Vroeger kon men platen krijgen door pakjes Samo Chips te kopen, nu gaat dat rechtstreekser: er zijn The Smiths, vers en ongezouten. Het is sensatie maar het is ook een sensa­tie: Morrissey de woordenkramer, de Oscar Wilde en Johnny Marr, de gitarist, de tunesmith achter de ar­tiest. Ze hebben grote plannen, ze hebben grote bekken, ze hebben grote songs. Wie hun singels kent weet dat: 'Hand in glove', een van decadente passie doordrongen bril­jant eenvoudige song, 'This charming man' (niet op deze elpee maar als one-sided single ingesloten bij de eerste zoveel exemplaren), nu reeds een terechte klassieker, en 'What difference does it make', nummer één in Humo's Basta, geweldig en de meest rockende bijdrage op deze plaat. Het geluid van The Smiths is dun, doorzichtig maar pakkend, Morrissey klinkt klaaglijk en mystiek, maar staat in voor wonderlijke melodieën. The Smiths, het is een decadent sprookje, soms te sterk geurend naar wierook en hippies en Sodom en Gomorra, soms tekstueel ver over de top ('the sun shines out of our behinds'), soms te ijl maar vaak: groots, passioneel, ontroerend. Vergeet het warrige gejengel van 'Miserable lie', schrijf sporen van monoto­nie toe aan jeugdzonden en laat het magistrale, pijnlijke maar trotse 'l don't owe you anything' doordringen, laat 'Still ill' opklinken en het ahem 'kindvriendelijke' maar uitzon­derlijk mooie 'Reel around the fountain', en het gefrustreerde 'You've got everything now'. Die Morrissey kan het nogal 's zeggen! Hij heeft het dan ook niet nodig om, Fry achterna, tot clever, overbodig woordspel te vervallen maar het gebeurt nog. The Smiths: het kan uitgroeien tot een vorm van new order, een orde op zaken. Voorlopig is niet alles duidelijk. 'Ask me why and l'll spit in your eye', zingt Morrissey.