
Uitblinken in originaliteit doen Violent Femmes niet; daarvoor zijn de verwijzingen naar de eerste, door John Cale geproducete elpee van Jonathan Richman and the Modern Lovers en naar het complete werk van Velvet Underground te nadrukkelijk, maar stond hier soms niet geschreven dat de kiem van originaliteit in creatieve, interpretatieve imitatie besloten ligt? Nee ? Nou, dan staat het er nu.
Violent Femmes gaan terug tot op het essentiële bot van rock 'n' roll, naar een niet in te tomen levenskracht die niet vertaald wordt in aantallen decibels maar in een vaak met akoestische middelen bereikte, latente kracht. Uit de opvallend relevante teksten blijkt dat het leven hard kan zijn maar niet hard genoeg om gezonde jongens op de knieën te krijgen. Depressief agressief optimisme.
Waar het om draait? Om eenvoudige en toch gecomplexeerde dingen: why can't I get just one screw, believe me I'd know what to do why can't I get just one fuck, I guess it's got something to do with luck ('Add it up'). Gano zingt zijn gefrustreerde liefdesliedjes beverig en pakkend uit (al wil ie wel 's in regelrechte Lou Reed-imitatie vervallen) en de primaire beat goes on forever. 'Violent Femmes' is een prachtige fusie van rock, pop en rock 'n' roll, met het verhitte, gebeten 'Add it up', het bedriegelijk vrolijke 'Blister in the sun' en de kwaaie jeugdhymne 'Kiss off' als extra uitschieters. We're the new generation and we've got something to say, zoiets. Laat ze in godsnaam komen: allemaal tegelijk, graag





















![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)



1 reactie
reageer ookBenny Camino
Maandag 24 mei 2010 - 15u26
Een bandje dat ik leerde kennen door één van die oudere lieven van mijn oudere zussen. Een plaat die me door mijn puberjaren heeft geholpen, luidkeels meebrullend met de van frustratie druipende teksten.
Reageer ook