Denkt u vooral niet dat deze plaat onschadelijk is!
Bijna was ik te laat. Bij wijze van experiment Bo (de rockendste herder ter wereld; zijn pels zit dag en nacht onder de Brylcreem) even alleen gelaten terwijl Talk Talk door het huis zweefde, maar gelukkig nét op tijd thuisgekomen om hem van de vensterbank te hijsen.
De single 'It's my life' kent u ongetwijfeld: krijsende flamingo's, een voorzichtige ritmesectie, 42 treurende synthesizers en vooral het gejammer van Mark Hollis, de man die de doodsrochel met de lokroep van de bronstige sneeuwhaas wist te combineren en er een platencontract aan overhield. Die single blijkt het vrolijkste nummer op de elpee te zijn, de overige negen melodieën moeten het met iets minder joie de vivre stellen: tonnen treurnis, door Hollis met veel valse Weltschmerz op de band gejankt, ondersteund door het Orkest van Snikken en Snokken.
Uw lief ervandoor? Uw auto gestolen? Iemand is uw liquor uit een old fruit jar aan het drinken. Blijf dan vooral uit de buurt van deze plaat! Zoniet, dan na beluistering koffie en koeken op tafel en Tele-Onthaal gebeld. Bo, blijf van dat scheermes!
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
2 reacties
reageer ookTheo
Zondag 27 maart 2011 - 22u55
In 1986 verscheen The Colour of Spring, een plaat die nu als een klassieker wordt gezien en steevast in de lijstjes van beste platen van de eighties schittert. De richting die Talk Talk daarna insloeg maakte de platenmaatschappij EMI helemaal krankjorum. De groep dreef weg van de mainstream scene en ontsnapte jammer genoeg ook aan de aandacht van de HUMO-recensenten...met ' Spirit of Eden' was de het pad geëffend voor de postrock...
raskolnikow
Dinsdag 16 februari 2010 - 21u58
Het blijft jammer dat jullie nooit de moeite hebben genomen meesterwerken als "the colour of spring", "spirit of eden" of "laughing stock" te recenseren. Wie Talk Talk alleen maar kent van "It's my life" heeft heel wat gemist...
Reageer ook