Robert Palmer - Clues / Honey

'Clues' (Humo 2090, 25/9/1980)

Uitstekende plaat! (GM)
P.S.: Wel heel anders van sfeer en toon dan zijn vorige 'Secrets' (herinner u 'Bad case of loving you', 'Can we still be friends' en'What's it take'); 'Clues' klinkt veel meer verstild, bijna vanonder een peinzende gedachtenstolp, al betekent dat geenszins dat hier muffe muziek op geserveerd wordt. Wel integendraads! Neem alleen al de opener en tevens titeltrack.
'Looking for clues' - dat als een rad doorheen de groeven wentelt, met als motor die dubbele, ekstra hoog opgetrokken stem van Palmer: prachtig! Of 'Johnny and Mary', dat al evenzeer ritmische cirkels beschrijft (zodat ik dat hier niet moet doen) en ondanks zijn gewilde monotonie een heel eigen spanning bezit; en dan de nagenoeg komplete B-kant: 'I dream of wires' van Gary Numan (met Numan op keyboards), een bie-zon-der sterke song, waar Palmer blijkbaar zijn eigen 'Walruss' van wilde maken, met die nasaal dromende stem op die glijdende synthesizerbasis en dat plotseling losbarstende ritme; zéér sterk; 'Woke up laughing', met Caraïbische ritmen en erg leuk; Palmers schitterende versie van de ouwe Lennon-McCartney-song 'Not a second time': zéér goed gezongen, zéér goed gebracht en tenslotte (iets meer in mineur) 'Found you now', van Palmer en Numan, dat eterisch als wierook opkringelt, en wie eraan snuiven durft is verkocht - zoals ook deze plaat op ruime schaal verdient te worden. Want het is (en dat wou ik toch graag nog even kwijt) een uitstekende plaat.
(GM)

---------------------------------
'Honey' (Humo 2824, 20/10/94)

Gezegend met een fysiek die zich makkelijk in marmer laat vatten, een stem die zowel Cole Porter als T Rex eer kan bewijzen én een savoir faire die in de popmuziek nauwelijks zijn gelijke kent, excentriek precies door zijn gebrek aan buitenissigheid, bij voorkeur in de koele schaduw van wuivend en kokosnoten dragend geboomte blootsvoets over het strand struinend: Robert Palmer is, meer nog dan Bryan Ferry, de aristokraat van de popmuziek. Hoezeer wilden wij dat wij hem waren! Een tijd geleden heeft hij zijn paradijselijk optrekje op de Bahamas ingeruild voor een huis in Zwitserland ('De cocaïnetrafiek op de Bahamas liep de spuigaten uit. 's Morgens zag ik soms mannen met Uzi's op het strand vlak voor mijn huis. Ik wou mijn kinderen daar zo snel mogelijk weg.') Het vermoeden bestond dat Palmer, een muzikale spons, spoedig de Alpenhoorn aan zijn lippen zou zetten. Maar zover is het gelukkig niet gekomen.

'Honey' is, laat ik er niet lang omheen draaien, voor een deel uitstekend, maar bevat ook nogal wat teleurstellende vulling. De uitstekende helft bevat gezellige eilandenreggae als 'Honey B', spijkerharde technofunk ('You're mine'), zwoele, aan Marvin Gaye herinnerende souljazz ('Love takes time'), Braziliaanse samba nova ('Honeymoon') en stijlvolle popsongs (de ijzersterke single 'Know by now' en 'You blow me away'). 'Nobody but you' klinkt echter als een afleggertje van de elf jaar oude 'Pride'. En 'Close to the edge', 'Girl U want', 'Wham bam boogie' en 'Big trouble' herinneren ons aan de gezwollen rock van The Power Station, zowat de enige faux pas die Palmer ooit gezet heeft. Wie goed heeft opgelet, zal gemerkt hebben dat hier niet minder dan zes verschillende muziekstijlen beoefend worden en dat is nu al jaren het probleem met Palmer: van bossa nova tot hardrock, hij is overal goed in geworden, maar weet nergens meer onmiskenbaar zijn eigen stempel te drukken. Vroeger deed hij dat wel: op van heerlijke, bloedhete r&b druipende platen als 'Pressure drop', 'Sneaking Sally through the alley' of 'Some people can do what they want' bijvoorbeeld. Ach, hoe graag zouden we hem nog een keer in het gezelschap van Little Feat of The Meters treffen, met Allen Toussaint achter de knoppen... Antwoord op een gele briefkaart aan...