John Lennon - Imagine

Sinds een paar weken kan er eindelijk een duidelijk antwoord worden gegeven op de kwellen­de vraag welke oud-Beatle er, sinds het uiteenvallen van die groep, nu eigenlijk de beste is. Dat Ringo dat niet zou zijn, stond vast, ook al viel zijn 'Beaucoups of blues' heel be­hoorlijk mee. George Harrison, ook al geen favoriet, verraste met zijn heel beluisterbare drie­dubbele pakket. Kanshebber Paul McCartney maakte een re­delijke eerste en een zwaar te­genvallende tweede solo-elpee. En John Lennon tenslotte was het lastigste geval. De 'live' plaat van zijn Plastic Ono Band in Toronto telt eigenlijk niet mee, want daar stond hoofdza­kelijk werk van anderen op. Dus restte zijn solo-album 'John Lennon'. Een erg knappe en vooral ontroerende brok mu­ziek, die echter zo vol zat met het afreageren van komplexen (John kuurde toen bij een Ame­rikaanse 'primal scream'-psychiater) dat het velen nog wat huiverig stemde. Maar dat gevoel moet verdwenen zijn nu zijn 'Imagine' uit is. Want bijgestaan door een aantal oude vertrouwde vrienden maakt Lennon daarop zonneklaar dat hij zich sinds de Beatles-split verreweg het beste heeft ont­wikkeld.

Muzikaal maakt Lennon, oude rocker als hij nog altijd blijft, geen ingewikkelde toestanden. Stevig, recht voor zijn raap, zonder experimenten. Zodat we heel goed en zonder te worden afgeleid kunnen luisteren naar de teksten, die heel wat minder getormenteerd zijn dan op de vorige elpee, want te oordelen naar 'Imagine' is John met zichzelf in het reine aan het komen.

Alleen op 'How' wordt nog getwijfeld. Want daarin vraagt hij zich bijvoorbeeld af hoe hij liefde kan geven... als hij niet weet hoe te geven. Maar die­zelfde liefde lijkt hem toch voor een groot deel van de oude twijfels en problemen te hebben verlost, getuige het erg mooie 'Oh my love' en de ongemeen vrolijke, intens gelukkige ode aan de vrouw die daarvoor ver­antwoordelijk is: Yoko Ono (de titel? 'Oh Yoko!').

Maar de meeste nummers op de nieuwe Lennon bevatten een boodschap. Nu hij niet meer zo diep in zijn eigen ziel zit te wroeten is John nader gaan kij­ken wat hem in de maatschap­pij zoal niet aanstaat en dat heeft een aantal zeer felle, zij het soms roerend simpele songs opgeleverd. Dat simpele element is een beetje té sterk op 'I don't wanna be a soldier mama, I don't wanna die', waarin wel wat open deuren worden inge­trapt, maar dat door de ook hier weer onverbiddelijke op­rechtheid van Lennon, en door de erg mooi holle Phil Spector-produktie toch een meer dan aanvaardbare brok muziek is ge­worden.

Betere voorbeelden van de vooral tegen schijnheiligheid, valse moraal en politici van leer trekkende Lennon zijn het vals-vrolijk klinkende 'Crippled inside' (met Nicky Hopkins op piano en makker George op Dobro) en het erg sterke 'Gimme some truth' met zinnen als 'I'm sick and tired of hearing things from uptight, short-sighted, narrow-minded hypocrites,' en met opnieuw heel mooie steun van den Harrison.