Frank Black & The Catholics - Show Me Your Tears

cd-reviews Zaterdag 13 september 2003, door (xv)

Zelfs als Frank Black de rest van zijn leven alleen maar rotzooi afscheidt, dan nog verdient hij dankzij het oeuvre van de diepbetreurde Pixies een plek in de geschiedenisboekjes. Vorig jaar leek het er even op of hij die stelling op haar rekbaarheid...

733_catalogue_1905_detail.jpg

Zelfs als Frank Black de rest van zijn leven alleen maar rotzooi afscheidt, dan nog verdient hij dankzij het oeuvre van de diepbetreurde Pixies een plek in de geschiedenisboekjes. Vorig jaar leek het er even op of hij die stelling op haar rekbaarheid wou testen met twee cd's waaruit met veel goeie wil één redelijke te distilleren viel, maar voor het overige hoort u ons niet klagen over Blacks solowerk, zeker niet sinds hij zich door The Catholics laat begeleiden, een afwisselend venijnig rockend en subtiel strelend gezelschap dat alle lof verdient. Dat bewijzen ze eens te meer op de nagelnieuwe 'Show Me Your Tears', een plaat die naar goede gewoonte live (maar zonder publiek) is ingeblikt.

Frank Black lijdt al een paar jaar aan een Stones-fixatie en dat laat hij ook op 'Show Me Your Tears' vrijelijk horen ('Jaina Blues', 'Horrible Day'), maar het stoort niet. Voorts bespeuren we een Crazy Horse-gitaartje ('Everything Is New') en country in verschillende maten en gewichten (traag treurend in 'Coastline', vrolijk huppelend in 'Goodbye Lorraine'), terwijl 'Massif Centrale' niet had misstaan op een van de latere Pixies-platen. Tip: hou een goede fles achter de hand voor de zwalpende dronkemansliederen 'Manitoba' en 'When Will Happiness Find Me Again?'.

In de kleine lettertjes van het cd-boekje - zonder dank, we worden ervoor betaald - ontdekken we schoon volk als Stan Ridgway én het excentrieke genie Van Dyke Parks, maar omdat Black te lui is geweest om te vermelden wie op welke song meedoet weten we niet zeker of Parks de pianopartij speelt in het prachtige 'This Old Heartache'. Wie het ook is, de man doet het schitterend.

Af en toe is Frank Black nog zijn oude absurdistische zelf - de New House of the Pope uit de gelijknamige song blijkt een rivier te zijn - maar met het klimmen van de jaren durft hij zich almaar meer te outen als een gevoelige ziel en permitteert hij zich zelfs regels als 'My favorite kiss, just when her mouth is warm, yes, that's definitely my favorite one'.

Onze wangen blijven droog als we 'Show Me Your Tears' beluisteren, maar we stoten wel om de haverklap een goedkeurende knor uit - een niet ongevaarlijke bezigheid als men in de buurt van een varkenshouderij woont. Wij eten de volgende maanden elke ochtend spek bij het ontbijt. En u?

0 reacties

reageer ook 

Reageer ook

Humo login:

(wordt nooit getoond)

Of login met facebook:

Deze week in Humo

cd-reviews - Archief

Zoeken in cd-reviews:

Reviews per artiest:

Reacties en commentaren

Jouw aanraders

cd-reviews