My Morning Jacket - It Still Moves

Ugly as fuck, zo ziet My Morning Jacket (homebase: Kentucky) eruit op de hoes, maar hun muziek is hemels.

Beeld u een combinatie van The Band, de Stones anno '71, de jengel van Roy Orbison, de dronken grit van Crazy Horse en de gekte van Syd Barrett in, en u hebt ongeveer een beeld van de groep. Ons doet de plaat vooral denken aan 'Tonight's the Night' van Neil Young, en dat is niet alleen te danken aan de waggelende toonvastheid van Jim James, je voelt hier ook dezelfde donkere vastberadenheid: life sucks, maar laten we daar eerst een mooi plaatje over maken alvorens we onze polsen oversnijden.

'Mahgeetha' is de opener en een verdienstelijke poging tot een popsong à la R.E.M., maar pas daarna volgt het échte werk. Op 'Dancefloors' hoor je echo's van Lowell George die een dansje doet met The Band, en een outro die zo op 'Goat's Head Soup' had kunnen staan. De geesten van Roy Orbison en Johnny Cash zweven dan weer, eindelijk herenigd en dronken als een bataljon Zwitsers, op melancholieke wijze doorheen 'Golden'. Country met de reverb op 10.

'Masterplan' is vintage Neil Young: er lopen kraaien op de highway, en demonen worden vakkundig door fuzzgitaren uitgedreven: 'The Loner' voor de Playstation-generatie.

72 heerlijke minuten lang blijft My Morning Jacket authentieke muziek maken die grote open vlaktes suggereert, suizende woestijnwinden en dolmakend verdriet over liefde die niet lukken wil. 'I Will Sing You Songs' is bijvoorbeeld zo'n voortkankerende sleper, zowat geheel op een riff uit 'Us and Them' van Pink Floyd gebaseerd, maar dat deert niet, want James zet hier zijn getormenteerde ziel wijdopen. Je wordt er niet vrolijker van, maar het levert wel wat op: één van de mooiste songs van dit jaar. En dan zijn we nog niet eens halverwege de plaat!

Low fi gecombineerd met ware poppathos zorgt verder voor nog een handvol onvergetelijke momenten: 'Easy Morning Rebel' (honky tonk voor en door psychoten), 'Run Thru' (begint als 'Since I Have Been Loving You' van Led Zep en eindigt als iets dat op 'Ummagumma' van Pink Floyd had kunnen staan), 'Rollin' Back' (suïcidale Beach Boys) en 'Just One Thing' (heeft op nummer 1 gestaan in onze Arriba!-lijst!; Radiohead, maar met minder pose en meer pedal steel).

Kortom: 'It Still Moves' is een meesterwerk.