Simple Kid - #1

Gitaren, drumcomputers, blieps en soulvolle stemmen, krakende blues, Britpop en fel uithalende glamrock, het arendsoog van Ray Davies, de glamour van de zelfkant, de branie van Marc Bolan en, vooral, het lef van een snotneus met een petje op zijn kop en het kruis van zijn versleten jeans ergens rond de knieën - dames en heren: Simple Kid! De uitstekende single 'Staring at the Sun', een curieuze mix van Stereo MC's en zweverige hippie-hop, doet het uitstekend in de Arriba!-lijst, en bevindt zich op deze cd in goed gezelschap. Opener 'Hello', op gang getrokken door een elektronische dreun, is een welgemutste groet aan iedereen die de plaat oplegt, echt, fake, homo, hetero - hey, zelfs wij voelden ons aangesproken. Het akoestische 'Supertramps & Superstars', très Kinks, fileert vakkundig het wereldje van de drag queens en straatmadelieven die, de stinkende stegen als catwalk, door de Londense achterbuurten flaneren. 'In Average Man', simpele sixtiespop, verlegt hij, opnieuw aan de hand van Ray Davies, zijn blikveld naar de modale man, en observeert hij met milde spot, maar zonder een oordeel te vellen. 'Kids Don't Care' leunt muzikaal wat aan tegen T-Rex, en heeft het over het volkje dat wegens een te veel aan indrukken en grote verwarring ervoor gekozen heeft de krant te zien als recipiënt voor moeders aardappelschillen, en zich te concentreren op lief en kapsel. Wie neemt het hun kwalijk? De Kid alvast niet: 'Well I try not to be cynical, in just another boring song, about nothing at all / Kids don't care about nothing at all.' We kunnen nog verder gaan, maar het mag duidelijk heten: Simple Kid heeft met '#1' een geslaagde proeve van kunnen afgeleverd. Als hij bij het ramen lappen wat voorzichtiger is dan zijn generatiegenoot Matthew Jay, die enkele weken terug, ook met een veelbelovend debuut op zak, op een stel gemeen harde Britse kasseien te pletter sloeg, dan zult u zeker nog van hem horen.