Ryan Adams - Rock N Roll & Love is Hell, Pt.1

U mag dat overdreven vinden, maar wij noemen Ryan Adams (laat in zijn aanwezigheid één keer de naam Bryan Adams of de songtitel 'Summer of 69' vallen, en uw gebit zal nooit meer hetzelfde zijn) bij deze een godenkind. Hoe moeten wij anders een man omschrijven die twee meesterwerkjes tegelijk uitbrengt, nadat hij eerder de mensheid al verblijd had met zijn alt.countrygroepje Whiskeytown en succulente soloplaten als 'Heartbreaker' (dat duet met Emmylou Harris, 'Oh My Sweet Carolina'!), 'Gold' (met onder anderen Gillian Welch) en het minder geslaagde 'Demolition'?

Het verhaal achter 'Rock n Roll' en 'Love Is Hell, Pt.1': naar verluidt leverde Ryan Adams in maart al het materiaal in voor zijn nieuwe cd 'Love Is Hell', maar werd het door de platenfirma (Lost Highway) boudweg afgewezen als 'te zwaarmoedig', 'te donker' en dus 'onverkoopbaar'. Exit 'Love Is Hell'. Bij wijze van revanche nam Adams in recordtempo (een goeie week) en met de hulp van een paar vrienden (zijn liefje-actrice Parker Posey, ex-Hole-bassiste Melissa Auf Der Mauer, drummer Johnny T. Yerington en gast Billie Joe Armstrong van Green Day, en met Jim Barber, de beau van Courtney Love, achter de knoppen) dan maar 'Rock n Roll' op, een hommage aan de muziek waarmee hij opgroeide. The Replacements klinken erin door, maar evengoed U2, T-Rex en andere seventies & eighties-rockhelden. En natuurlijk The Strokes, want ooit speelde Adams bij wijze van grap de complete debuut-cd van zijn vrienden-stadsgenoten na. 'This Is It' (een verwijzing naar 'Is This It', het titelnummer van de eerste Strokes-cd) is daar wellicht een restant van en opent 'Rock n Roll' meer dan ferm. Een schitterend plakske verder, dat bruist en sprankelt en vinnig rockt. Meer moet dat ten kastele P. niet zijn. Uitschieters: 'This Is It', '1974', 'She's Lost Total Control', het Nirvana-eske 'Note to Self: Don't Die' en de jongenshymne 'Boys', Ryans antwoord op de gelijknamige song van Britney Spears. Een tussendoortje? Een dikke 8 op 10, ja!

En kijk: wroeging moet de bazen van Lost Highway opgespeeld hebben, want gelijktijdig maar tegen low price wordt 'Love Is Hell' dan tóch uitgebracht, zij het stoemelings en verknipt tot twee forse e.p.'s (van resp. 35 en 27 minuten - deel 2 verschijnt op 9 december). Hoe de marketingboys dit moeten placen, we zouden het niet weten, maar het tegenhouden van 'Love Is Hell' zou een misdaad tegen de menselijkheid zijn geweest! Zwaar op de hand, ja, maar van een bijwijlen grote schoonheid. Zowel morbide (zoals de piano het openingsnummer 'Political Scientist' inleidt: kouwe rillingen) als bijna-uitgelaten ('This House Is Not for Sale', très Smiths); de ene keer mompelt Adams haast onverstaanbaar, een andere keer haalt hij hoog uit als Jeff Buckley of Rufus Wainwright. Geen idee wie er op 'Love Is Hell' meedoet (ons promo-exemplaar vermeldt níks en het Internet maakt ons ook nauwelijks wijzer) maar het klikt wonderwel. In een recent interview zei Adams over 'Love Is Hell': 'I wanted to make a druggy suicide record. Repetitive and weird. Something drastic.' Weird is het niet, drastisch wél. We moeten het nog met de bazen bespreken, maar als e.p.'tjes in de eindejaarslijstjes mogen, dan deze (én Pt.2) zéker. (Op The Wild Site (www.humo.be) kunt u naar snippets van 'Rock n Roll' luisteren.)