Lamb - Between Darkness and Wonder

De nieuwe Lamb: twéé collega's hadden hem voor ons al beluisterd, en waren het ding nadien op ons bureau - de vaste terminus van alle redactionele drab - komen droppen. Lamb was in wezen niet meer dan een in een hip elektronisch jasje gehuld geitenwollensokkenduo, dat bovendien van geen kanten nog het niveau van hun eerste cd's haalde, zo luidde hun kernachtige commentaar. Waarna ze ons onder luid hoongelach nog een prettige dag en veel succes met de bespreking toewensten.

Nu leek dat ons bijzonder sterk, omdat Lamb toch al ruimschoots bewezen heeft te weten hoe moderne elektronica moet klinken, omdat er altijd die onmiskenbaar fantastische stem van Louise Rhodes is, én omdat wij nogal onder de indruk waren van hun Pukkelpop-optreden, nauwelijks drie maanden geleden.

En zie: met de van ingenieuze bliepjes en kraakjes aan elkaar hangende opener 'Darkness' bleek volgens ons inderdaad absoluut niks mis, in 'Stronger' konden wij alleen maar een wonderlijke prachtsong horen, en ook 'Sugar 5' (drum'n'bass for the masses), 'Till the Clouds Clear' en de moderne slow 'Please' zijn songs die volgens ons vér boven de middelmaat in de elektronica-sector uitsteken.

Dus waar viel hier eigenlijk over te klagen, heren collegae? Drie antwoorden: het lichtjes overbodige klanktapijt 'Angelica', 'Learn' (een veel te dramatisch 'toe kindje, huil niet meer'-geval) en vooral 'Wonder', een onwaarschijnlijk klef, van violen, harpen en een overdosis stroop aan elkaar plakkend onding waaruit de geur van natuurlijk geteelde theekruiden, zelfgemaakte yoghurt en allemaal-gezellig-samen-stroelen opwalmt, en dat ons van de weeromstuit hevig naar Lemmy Motörhead en hamburgers deed verlangen - wonderlijk hoe de natuur in elkaar zit.

Drie missers dus, maar verder hoorden wij op 'Between Darkness and Wonder' absoluut niks dat ons tot Lamb-bashen kon verleiden. Daarom, en op het gevaar af voortaan voor halfzacht ei gescholden te worden: dik oké plaatje, de nieuwe Lamb.