Robert Palmer - Drive

Op 'Drive' betoont Palmer eer aan zijn laatste liefde: the blues. Het resultaat is, zacht gezegd, spectaculair. De binnenkomer, JB Lenoir's 'Mama, Talk To Your Daughter', volstaat al haast voor een positief koopadvies: Palmer brult als een geile tijger mee met de elementaire beat. Het uit een vuilnisbak in New Orleans opgeviste 'Why Get Up?' mikt al even doeltreffend op de onderbuik, en ook het schuimbekkende 'Who's Fooling Who?' (met een formidabel Hammond-orgel) herinnert ons eraan dat met Palmer een groots arrangeur en een nog groter zanger is heengegaan.

Mondharp en akoestische gitaren stuwen 'Am I Wrong?' en de groovende ZZ Top-cover 'TV Dinners' naar onvermoede hoogten. Daarna gaat het even wat kalmeraan met het latin-achtige 'Lucky' (de enige eigen compositie op deze plaat), de calypso 'Stella' en het zwierige 'Dr. Zhivago's Train' van de Zweedse singer/songwriter Nicolai Dunger. Palmer komt overal mee weg. Ook met een merg-en-beenversie van 'Hound Dog' (meer Big Mama Thornton dan Elvis Presley), het zompige 'Crazy Cajun Cake Walk Band', een door honky tonk-piano en viezemannenkoor opgeluisterd '29 Ways' van Willie Dixon, en een à la Beefheart rockend 'Stupid Cupid'. Zelfs kapotgecoverde nummers als 'Need Your Love So Bad' en 'Milk Cow Calf's Blues' klinken hier fris en dartel. Let's face it: weinig afgestorvenen rocken als Robert Palmer.