Axelle Red - AR (Longbox)

Axelle Red had er zich Best Of-gewijs gemakkelijk van kunnen afmaken, maar ze heeft op 'AR (Longbox)' voor het avontuur gekozen: drie cd's met alternatieve versies van haar bekendste nummers.

Op cd 1 (één hartje) graait ze - niet verrassend, de wereldwijde verkoop heeft ook zo zijn rechten - iets te nadrukkelijk uit 'Con Solo Pensarlo', de cd uit 1998 waarop ze haar grootste hits tot dan toe in het Spaans zong. Op het geweldige 'Dejame ser mujer' na (een nieuw nummer dat ook bij ons enige rimpelingen veroorzaakte) konden die versies het origineel evenwel niet benaderen - la sensualité bekt nu eenmaal het best in het Frans. Vijf jaar na datum is dat niet anders, en daardoor trekken de acht nummers uit 'Con Solo Pensarlo' de verhoudingen op cd 1 helaas behoorlijk scheef. Gelukkig zijn er nog de remix van 'Bimbo à moi' door Matthew 'Organic Herbert' en de Shaft Mix van 'Le monde tourne mal'. Elders op cd 1 heten de remixes toepasselijk 'demon' ('Bimbo del sol'), 'extreme' ('Rester femme') en 'big bimbo' ('A tatons'). Mooie afsluiter: de radio edit van 'Toujours', tevens de single.

Op cd 2 (twee hartjes) gaat Axelle Red de akoestische toer op (lees: voornamelijk piano en stem), met bekend werk van haar zoals 'Parce que c'est toi', 'Toujours' en naar onze volstrekt onbescheiden mening haar allerbéste nummer, 'Mon café', en covers: een live-uitvoering van 'Aux enfants de la chance' van Serge Gainsbourg, het in het Nederlands gezongen 'Amsterdam' van Kris De Bruyne en een wonderlijk 'Suspicious Minds'. Afsluiter is de videoclip van 'Toujours', door Axelle Red geregisseerd.

Wie denkt dat het na de fraaie cd 2 alleen maar bergafwaarts kan gaan, heeft het mis: de duetten op cd 3 (drie hartjes) zijn namelijk nog beter: het bijna vanzelfsprekende 'Elle adore le noir' met Arno bijvoorbeeld, of 'Wij zullen doorgaan' met Ramses Shaffy. Verderop leidt het tere 'Serpentine' met Tom Barman een kolkend 'Son of a Preacher Man' in, dat Axelle Red samen met Sylvie Vartan zingt (la pauvre Sylvie wordt door een soulvolle Axelle Red bijna weggeblazen). Daarna volgen nog: 'Falling' met Praga Khan, 'Marquee/Branded' met Isaac Hayes, 'Noël à Paris' met Charles Aznavour en de bekendere duetten: 'La cour des grands', dat ze met Youssou N'Dour opnam voor de opening van het WK Voetbal 1998, en 'Manhattan-Kaboul' dat ze met de grote Renaud zong. Zeer mooi. Voeg daar nog een verzorgd booklet bij (met stijlvolle foto's en een amusante bio) en men mag spreken van een geslaagde terugblik. Axelle Red is een grote madame, quoi.