Al Green - I Can't Stop

In 1979 moest de Memphis Soul het ineens zonder zijn voornaamste vertolker stellen: Al Green interpreteerde een incident met een jaloerse ex - ze goot een pot kokende gort over zijn bovenlijf en pleegde daarna zelfmoord met zijn geweer - als een teken van God en besloot zijn engelenstem alleen nog ten dienste van de Heer te gebruiken. De tijd heelt blijkbaar alle wonden, want begin dit jaar ruilde Reverend Al het spreekgestoelte nog een keer voor de opnamestudio in.

Het leek wel of de tijd was blijven stilstaan in de Royal Studios, want Green trof er behalve zijn ondertussen vijfenzeventigjarige vaste producer en arrangeur Willie Mitchell ook nog de muzikanten en achtergrondzangeressen die zijn grootste hits hadden volgespeeld en -gezongen, én de microfoon die sinds mensenheugenis voor hem was voorbehouden.

Op 'I Can't Stop' toetert het koper even feestelijk als vanouds, klinken de strijkers nog altijd nét niet zeemzoet en heupwiegen de backing vocals gezellig ouderwets richting refrein. Geen wonder dat de twee ballads op de plaat zich vanaf de eerste luisterbeurt in onze oorschelp hebben genesteld: in 'Rainin' in My Heart' gaat Al gebukt onder een liefdesverdriet dat men nooit in 'The Bachelor' of 'Temptation Island' zal zien, enin 'Not Tonight' wordt een geliefde verzocht om vooral niét op de trein - in het universum van Green vertrekken de treinen om middernacht en denderen ze voort tot in Georgia - te stappen.

'I've Been Waitin' on You' is een stomende, pompende brok funk waar de stem van Green liefdevol tegenaan schurkt, en 'You' is zowaar uit hetzelfde hout gesneden als 'Let's Stay Together'. Waren we lid van de enthousiaste-mensen-club, we zouden gewag maken van 'de comeback van het jaar', maar nuchter als we zijn, houden we het liever bij: niks dat we nog niet eerder gehoord hebben, maar als het zó lang geleden is, kan dat ook geweldig deugd doen.