Sun Kil Moon - Ghosts of the Great Highway

Mark Kozelek kent u misschien nog als de ploegbaas van de Red House Painters, en het is best mogelijk dat u een jaar of twee, drie geleden iets opgevangen hebt over 'What's Next to the Moon', de onwaarschijnlijke cd waarop hij tien AC/DC-songs te lijf ging met niets dan een stem, een akoestische gitaar en een stel stalen cojones. Maar Kozelek is de afgelopen vijftien jaar vaker van pseudoniem en label veranderd dan de doorsnee electronica-artiest, dus de kans is groot dat u de cd's van Songs:Ohia of Bonnie Prince Billy gekocht hebt in plaats van de zijne.

Mocht dat het geval zijn, dan pikt u op het perfecte moment in, want 'Ghosts of the Great Highway' is wellicht de beste plaat die de man ooit gemaakt heeft. Als Sun Kil Moon klinkt Kozelek nog altijd als de indie-versie van Neil Young en slingeren zijn liedjes over liefde en dood zich nog even geduldig naar het eind, maar de sfeer is minder terneergeslagen, de melodieën hebben meer body, de zang klinkt aangrijpender, en de sadcore van zijn Red House Painters-periode heeft voorgoed plaats gemaakt voor warme, breed uitdeinende folkrock.

In 'Glenn Tipton' wisselt Kozelek popquiz-trivia af met sepiakleurige snapshots van zijn tv-kijkende vader en iemands (zijn eigen?) troebele jeugdjaren. Kozelek is gefascineerd door de trucs van het geheugen: het verhaal van een verongelukte jonge bokser vertelt hij in twee compleet verschillende songs (het opzichtig naar Crazy Horse lonkende 'Salvador Sanchez' en het akoestische 'Pancho Villa'), alsof twee mensen het zich helemaal anders herinneren. In de subtiele mariachi-instrumental 'Sí Paloma' duiken sporen van ouwe Red House Painters-nummers op, en de nieuwe versie van 'Duk Koo Kim' is inmiddels al de derde - Kozelek herschrijft hier letterlijk zijn eigen geschiedenis.

Maar onze favoriet is - nipt - 'Carry Me Ohio', een nummer geschreven vanuit het perspectief van een lover die achteraf spijt heeft dat hij zo koel en egocentrisch is geweest ('Can't count / All the lovers I've burned through / So why do I still burn for you'): wrang en triest, maar tegelijk zo elegant en hartverscheurend mooi dat het nog heel lang in onze bast zal blijven branden. Meer kan men van popmuziek niet verlangen.