Courtney Love - America's Sweetheart

Haar vorige plaat dateert alweer van 1998, met Hole, maar dat wil niet zeggen dat Courtney Love ooit uit het nieuws is geweest. Verre van zelfs: u kon almaar straffere verhalen over haar lezen in de roddelrubrieken, de schandaalpers en zelfs de ernstige muziekbladen. Een paar voorbeelden uit een lange rij van ontsporingen: voor de ogen van haar elfjarig dochtertje Frances Bean neerzakken na een overdosis (het hoederecht over het kind werd prompt aan de moeder van Kurt Cobain toegekend), poedelnaakt en stomdronken een fotosessie en een fuif op stelten zetten in Londen (de foto's gingen de wereld rond), ruzies en vechtpartijen met zowat iedereen uit haar omgeving, rolletjes in tweederangsprenten, welles/nietes-berichten over de nieuwe cd, het gênante stalken van Julian Casablancas van The Strokes, moddergooien na de breuk met haar vriend (én producer van de nieuwe plaat) Jim Barber (ook bekend van zijn werk met die andere troublemaker Ryan Adams). Dieper dan Courtney Love de jongste tijd kan een mens eigenlijk niet zakken. En tóch moet het ons bij deze van het hart: wij houden nog altijd van de hitsige, bitsige bitch - ook al is ze zo zot als een achterdeur en is ze al geïnspireerder bezig geweest dan op 'America's Sweetheart', haar langverwachte eerste soloplaat.

Die nieuwe plaat wordt overigens bijna overal neergesabeld, maar dát is dan weer schromelijk overdreven. Het is jammer voor Courtney Love dat P!nk en The Distillers intussen het veld hebben ingepalmd dat zij met Hole zo moeizaam had vrijgekapt in de rockjungle, maar wie 1) over die opvallende gelijkenissen heen kan stappen (Love wordt op 'America's Sweetheart' bijvoorbeeld bijgestaan door Linda Perry, ooit de rechterhand van P!nk), 2) wil vergeten hoe dikdoenerig ze met zichzelf bezig is ('I am the center of the universe' klinkt het sarcastisch in 'Hold On to Me') of hoe ze koketteert met de ranzigheid in haar leven, 3)zijn nineties grunge graag versneden ziet met good old Led Zeppelin-herrie (de voorlaatste song heet niet toevallig 'Zeplin Song') én 4) twee keer een slappe ballad voor lief wil nemen, houdt een plaat over die niet baanbrekend maar toch nog altijd de moeite waard is. Als dagboek van een teloorgang bijvoorbeeld. En vanuit de goot je plaat 'America's Sweetheart' noemen: we houden van die ironie. Onze favorieten: de single 'Mono', de topzware popsong 'Almost Golden', 'But Julian, I'm a Little Bit Older Than You' (Distillers light), het aangrijpende 'Sunset Strip' (Rock star/Pop star/Everybody dies/All tomorrow's parties/They have happened tonight/And I know that I won't see tomorrow') en de wildebrassen 'Hello', 'Zeplin Song' en 'All the Drugs'. Géén meesterwerk, maar als we 'America's Sweetheart' niet gekregen hadden, we zouden hem toch kopen.