John Cale - Hobosapiens

De afgelopen zeventien jaar heeft John Cale welgeteld één plaat uitgebracht met popsongs: 'Walking on Locusts'. Niet dat de naar New York geëmigreerde Welshman al die tijd op zijn luie krent in Central Park heeft gezeten: hij leverde aan de lopende band soundtracks af (ze klónken ook vaak als bandwerk), filosofeerde met Bob Neuwirth over the last day on earth, schonk, hand in hand met Lou Reed, een doorvoeld requiem aan hun beider vriend Andy Warhol, en als Reed zich niet in nostalgisch narcisme had gewenteld, had de reünie van The Velvet Underground zelfs een geslaagde career move kunnen zijn. Maar qua popmuziek dus een schamele oogst, vooral omdat 'Walking on Locusts' bijna volledig een slag in het water was.

Never say never, want nu is er dus 'HoboSapiens', de plaat waarop Cale de sampler heeft ontdekt. Soms leidt dat tot verrassende liedjes (het arcadische 'Zen' of 'Look Horizon', een wiegeliedje voor volwassenen), soms ook tot veel vorm en weinig inhoud ('Archimedes', 'Bicycle' of het spacy 'Caravan').

Maar genoeg geklaagd: 'Reading My Mind' lijkt zo weggeglipt uit Richard Thompsons Grote Songbook, tot er plots een stel vuilbekkende Italianen opduikt. Gelachen! 'Twilight Zone' is een grimmige schreeuw from out there boven een manisch ritme, en verder zijn wij ook erg te spreken over de tweeling 'Things' (een goedmoedig popliedje) en 'Things X' (gekerm uit de stinkende bek van Beëlzebub).

Op het échte kippenvel blijft het echter wachten tot helemaal aan het eind: 'Letter from Abroad', een spookachtige song over de gruwelen van het Taliban-regime ('they're cutting their heads off in the soccer field'), en 'Over Her Head', een uitgeleefd pianonummer met een naar hart en lever klauwende coda.

'HoboSapiens' is geen cri de cœur met de intensiteit van 'Music for a New Society' of 'Fear', maar Cale kan tenminste wel weer onder de mensen komen.