Wilco - A Ghost Is Born

, door ()

573_catalogue_1745_detail.jpg

Hoe moet een mens in godsnaam verder nadat hij een perfecte plaat heeft gemaakt? Het is een vraag die breekbare, hypergevoelige artiesten als Brian Wilson over het randje geduwd heeft. Sinds Wilco in 2002 het magistrale, levens wijzigende 'Yankee Hotel Foxtrot' op de mensheid losliet, was het dan ook bang afwachten hoe het frontman en songschrijver Jeff Tweedy, óók een breekbaar, hypergevoelig artiest, zou vergaan: zijn groep was tijdens de opnames ei zo na uit elkaar gevallen, en toen later bekend werd dat hij aan chronische migraine lijdt en daar een verslaving aan pijnstillers aan heeft overgehouden, kon het nagelbijten pas écht beginnen - u herinnert zich vast dat andere genie wiens chronische fysieke pijn en zelfgekozen 'medicijn' hem tien jaar geleden de das omdeden. Voor Tweedy is het voorlopig goed afgelopen: volgens de laatste berichten is hij afgekickt, én hij is zo slim geweest enige afstand te nemen van zijn chef d'oeuvre: 'A Ghost Is Born' slaat een onvermoede zijweg in - minder perfect en meer organisch dan 'YHF', en bijwijlen teruggrijpend naar vroegere Wilco-platen als de (niet te missen!) dubbelaar 'Being There' uit '96.

De toon wordt gezet door opener 'At Least That's What You Said', waarin na twee minuten de poort naar Noisetown wordt opengegooid en de prille Crazy Horse ons verwelkomt: Tweedy laat zijn gitaar grommen en janken zoals alleen de Neil Young van 'Everybody Knows This Is Nowhere' dat kon. 'Hell Is Chrome' is rustiger, ontleent intro en piano aan The Band en maakt de weg vrij voor het monumentale, dik tien minuten durende 'Spiders (Kidsmoke)': een synthdreun waar zich na de eerste, lijzig gezongen zinnen een vette gitaar doorheen komt wurmen, die vervolgens balorig haar eigen weg gaat.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven