Juliana Hatfield - In Exile Deo

Dik tien jaar geleden schudde Evan Dando, mooie jonge god van The Lemonheads, de ene na de andere popparel uit zijn mouw. Zijn muze in die tijd was Juliana Hatfield: een chiromeisje met bolle wangen en een pruilmondje, dat de dijen stevig op elkaar hield (zie in dat verband 'It's about Time' van The Lemonheads). Het kind maakte zelf ook plaatjes, scoorde een bescheiden hitje met het aanstekelijke niemendal 'My Sister', deed dat nog eens dunnetjes over met 'For the Birds', en verdween toen in de anonimiteit. Nu blijkt dat ze al die tijd plaatjes is blijven maken, meer nog, dat ze er net weer eentje uit heeft, 'In Exile Deo', en dat die krék hetzelfde klinkt als tien jaar geleden. Of we daar blij mee moeten zijn, is een andere vraag: Juliana was nooit de eerste van de klas, volwassen is ze intussen niet geworden (we besparen u de teksten) en al doet ze bij momenten flink haar best, een nieuwe 'My Sister' staat hier niet op. Maar het is niet al stront wat stinkt: 'Dirty Dog', bijvoorbeeld, met op het eind een blaffende hond en een stomende mondharmonica die het geheel van ver zowaar op smerige bluesrock doet lijken; het bitse 'Get in Line', dat met een beter refrein misschien wel echt goed was geweest; of de ballad 'Tomorrow Never Comes', het enige nummer dat niet door Hatfield zelf geschreven is (wel door ene Dot Allison), en dat klinkt als iets van A Camp. Maar dan hebben we het wel gehad: de rest blijft simpelweg niet plakken, hoe slijmerig het er bijwijlen ook aan toegaat. Doe uzelf een plezier en spaar uw geld voor iets anders.