Morrissey - Morrissey, You Are the Quarry

Let op de komma: blijkens 'Morrissey, You Are the Quarry' ziet de man zich als een prooi, een opgejaagd dier. Na een decennium van verloren processen, emigratiepogingen en dooltochten naar platenfirma's die hem wel wilden maar nooit op zijn voorwaarden, voelt Morrissey zich overduidelijk nog altijd onbegrepen en maladjusted.

's Mans nieuwste opent met 'America', een dubbelzinnig statement in pure Morrissey-traditie: een liefdesverklaring volgestouwd met hatemail. Maar statements zijn zelden topnummers, en alles wat volgt is beter. Morrisseys state of the nation voor zijn geboorteland bijvoorbeeld, de bijna perfecte single 'Irish Blood, English Heart': swingend, ter zake, en vooral kort en krachtig, afgelopen voor je het weet en voor je het wilt - zoals singles ooit waren. 'First of the Gang to Die' staat bol van Morrisseys fascinatie voor een zeer jonge, zeer geile en inmiddels zeer dode Mexicaanse gangster, en bevat tekstflarden als 'You've never been in love until you've seen sunlight thrown over human bones.' Over smaken en geuren zullen we maar niet twisten, zeker?

'I Like You' begint zoals Nick Caves 'Do You Love Me?' maar schakelt dan een versnelling hoger. 'I'm Not Sorry' is een beetje een zaagnummer, nét iets te traag en te monotoon, en bovendien vervloekt door het akeligste aller instrumenten, de dwarsfluit. 'The World Is Full of Crashing Bores' lijkt een oncollegiale aanval ('Popstars thicker than pigshit'), maar is meer klaagzang dan sneer. 'I Have Forgiven Jesus' is Morrisseys versie van 'all dressed up and nowhere to go', of: hoe het is om als onaantrekkelijk mens gezegend te zijn met liefde die je nergens kwijt kan wegens geen afnemers. Ook 'How Can Anybody Possibly Know How I Feel?' is een klaagzang, waarin Morrissey zijn critici hekelt ('But even as sick as I am, I would never be you').

En onze held blijft koketteren met zijn schamele zelfbeeld: in 'Let Me Kiss You' stelt hij zijn minna(a)r(es) zelfs voor over een aantrekkelijker sekspartner te fantaseren terwijl hij/zij/het Morrissey kust. Het mooie 'All the Lazy Dykes' gaat niet over Yasmine die de afwas weer eens heeft laten staan, maar over een huisvrouw in een dood huwelijk, die de raad krijgt zich in het lesbo-circuit van L.A. te gooien, waarna een nieuwe wereld voor haar zal opengaan. 'You Know I Couldn't Last', een ballad die een hymne wil zijn, sluit magistraal af. Voor één keer glorieert Morrissey: 'The critics who can't break you, they somehow help to make you.'

Twaalf nummers en geen enkele echte misser: 'Morrissey, You Are the Quarry' is, indeed, onze vriend op topniveau, al mis ik toch de subtielere arrangementen van de mijlpaal 'Vauxhall and I', en échte klassiekers à la 'There Is a Light That Never Goes Out'. Maar een oude held die geen opgewarmde kost serveert: het begint zeldzaam te worden. Koop meteen zijn hele oeuvre, en een nieuwe wereld gaat voor ú open.