The Go Find - Miami

Als wij ons vlug van deze recensie hadden willen afmaken, hadden we The Go Find snel-snel in de gouden driehoek The Notwist-Styrofoam-The Postal Service gesitueerd; we hadden twee zinnen aan indietronics gewijd, en terloops op Dieter Sermeus' verleden bij Orange Black gewezen, en we zouden nauwelijks een kwartier van reeks drie van '24' gemist hebben. Hey, we zouden er niet eens ver naast gezeten hebben: op 'Miami' staan tien bitterzoete popliedjes waarin zang, gitaren en electronica elkaar de hoofdrol betwisten, en ja, het debuut van The Go Find verschijnt op het prestigieuze Berlijnse Morr-label, dat ons eerder al Lali Puna, Styrofoam en Ms. John Soda schonk.

En toch is dit méér dan het zoveelste indietronics-plaatje. Sermeus' songs klinken soms uitgesproken eighties: luister maar eens naar 'City Dreamer' - handclaps, new wave-ritmes en robotgefrazel. In 'Over the Edge' dropt hij een heerlijk stukje gestripte bossanova, in 'Modern Times' flirt hij met een 4/4-housebeat en zelfs met handjes-in-de-lucht-trance - we zouden het niemand aanraden, maar hier wérkt het. Die zin voor avontuur doet gelukkig nooit afbreuk aan de songs, door Sermeus met de hulp van Arne 'Styrofoam' Van Petegem op zijn laptop bijeengeknipt en -geplakt: die drijven op sterke melodieën en arrangementen vol glinsterende electronica-pracht. De moddervette bas in 'Bleeding Heart' contrasteert fraai met de akoestische gitaren; het refrein van 'The Party' kringelt ei zo na buiten het bereik van Sermeus' stem, maar net dat maakt het liedje tot één van de mooiste van de plaat. En 'Over the Edge' weet precies dat opwindende zaterdagavondgevoel te vatten dat álles mogelijk is als je maar het juiste T-shirt aantrekt, maar beseft tegelijk al dat het de rest van de week weer business as usual zal zijn.

Maar luister vooral zelf: fans van alle hierboven genoemde bands, maar ook van pakweg New Order, Zoot Woman of zelfs Erlend Øye staat een bijzonder prettige verrassing te wachten.