Drive-By Truckers - The Dirty South

Het is er verboden alcohol te drinken (de horror!) en het hoofdkwartier van die feestneuzen van de Ku Klux Klan is er gevestigd. Tegelijk was Muscle Shoals de trotse thuis van een opnamestudio ('FAME') waar een paar van de allergrootste soulklassiekers opgenomen zijn: Aretha Franklin kwam er, en Wilson Pickett, Percy Sledge en vele anderen, en ze werden steevast begeleid door de fantastische The Muscle Shoals Rhythm Section, een gemengde groep van blanke én zwarte hillbillies. David Hood was de bassist; zijn zoon zou er zijn levenswerk van maken die schijnbare tegenstellingen in zijn geboortedorp, en bij uitbreiding in het hele Zuiden, te doorgronden en in liedjes te gieten. En Patterson Hood is een kei in het in liedjes gieten van wat hem bezighoudt, zijn kompanen Mike Cooley en Jason Isbell zijn dat ook, en sinds 'Decoration Day' (de sterke, in 2003 verschenen vijfde plaat van Drive-By Truckers) komt het er ook echt uit. Bovendien is DBT - drie gitaren, drums en een mollige blonde bassiste met een verdomd sexy oogopslag - één van de beste en opwindendste livegroepen die wij in jaren aan het werk gezien hebben, en is 'The Dirty South' nóg beter dan zijn voorganger.

De muziek dan. Die doet soms denken aan het ruigste van Uncle Tupelo, dan weer aan een uitgeklede E-Street Band: rootsy, van overbodige details ontdane rock om goedkeurend op mee te stampen - en als het licht uitgaat, dan is het donker, en bewijzen Hood en de zijnen dat ook een mooie ballade niet buiten hun bereik ligt. En bescheiden! Tot twee keer toe nemen ze hun hoed af: eerst voor het Sun-label, z'n befaamde Million Dollar Quartet (Elvis Presley, Carl Perkins, Johnny Cash en Jerry Lee Lewis) en z'n legendarische platenbaas Sam Phillips in de hevig swingende kraker 'Carl Perkins Cadillac'; daarna nog 'ns in 'Danko/Manuel', een zachte elegie voor de twee overleden leden van The Band. Andere hoogtepunten zijn 'The Sands of Iwo Jima', een berustende, met dichtgesnoerde keel gezongen prachtsong over een oorlogsveteraan, het kwaaie 'The Buford Stick', een in loeiende gitaren verzopen sneer naar een corrupte sheriff, en het rudimentaire, veertien jaar oude 'Lookout Mountain', waarin een jongen voor een afgrond staat, klaar om te springen, tot hij zich afvraagt wie er dan voor zijn platen zal zorgen. U merkt het, veel gelachen wordt er niet op 'The Dirty South', maar het is een verdomd fijne plaat, die het wachten op een nieuwe Europese tournee er niet makkelijker op maakt. Chef, tot wanneer mogen die eindejaarslijstjes nog geamendeerd worden?