Richard Thompson - Front Parlour Ballads

, door ()

287_catalogue_1459_detail.jpg

'Is it wise to be bleeding in a shark filled sea?', vraagt Richard Thompson zich op zijn nieuwe plaat af. Not really, en daarom opereert Thompson al sinds mensenheugenis ver van de mainstream, commercie en bemoeienissen. Tussen 1968 en '70 had hij met Fairport Convention vijf platen lang kunnen proeven van het helle schijnsel van de spots, maar het beviel hem niet en Thompson begon zonder noemenswaardig plan aan een solocarrière. Zijn debuut, de vijfsterrenplaat 'Henry the Human Fly' uit '72, zette meteen de toon: het werd de slechtst verkopende plaat aller tijden bij Warner Brothers.

En nu, drieëndertig jaar later, is er dus 'Front Parlour Ballads', een plaat met een bijzondere ontstaansgeschiedenis: een jaar geleden installeerde Thompson een homestudio in de kelder van zijn huis in Los Angeles en om het materiaal te testen, besloot hij een handvol songs te schrijven. Het werden er dertien, en er zit er niet één middelmatige tussen. Thompson is er dus in één jaar tijd in geslaagd het knoppenduwen en fadertrekken onder de knieën te krijgen, én een plaat te schrijven die naast zijn allerbeste werk mag liggen. Het gitaarspel is wat soberder dan we van hem gewoon zijn (lees: nog directer naar de halsslagader happend), maar tekstueel valt er nog steeds niemand met Richard Thompson te vergelijken. Vindingrijk, origineel en verrassend vanaf regel één: 'He was a species on the verge of extinction / She was an Air New Zealand hostess', zo begint 'Let it Blow', met in het refrein: 'Let it blow, let it snow, let the mercury bubble and dive / Life's little traumas and courtroom dramas remind me I'm glad I'm alive'.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven