Spoon - Gimme Fiction

Toegegeven, het ís een onwaarschijnlijk scenario, maar wij stellen ons graag voor dat anderhalf jaar geleden ten huize Spoon de mastertapes van een andere 'Gimme Fiction' rondslingerden. Een oerversie van de plaat, met rock- en popliedjes in de traditie van Beatles en Kinks, Costello en Big Star, Bowie en de Motown-catalogus. Bijna perfecte, breed georchestreerde songs die Britt Daniel (songschrijver, zang, gitaar, bas, piano en - jawel - kalimba) en Jim Eno (drums, percussie), omdat ze tijd en inspiratie te veel hadden, weer uitkleedden en uitrekten tot gestroomlijnde ghost versions met alleen maar baslijnen, metronoomdrums en Daniels hese, soulvolle zang. Helemaal op het einde voegden ze er dan precies afgewogen doses piano, gitaar, cello, tamboerijn of special effects aan toe, om de songs te doen smeulen en vonken. Zo moet het de 'Gimme Fiction' vergaan zijn, die nu al een maand lang in onze car stereo bivakkeert.

Nijdige, krassende gitaren doen de laatste minuten van 'The Beast and Dragon, Adored' duizelen, als door de hitte bevangen. Cornelius is ongetwijfeld jaloers op de fonkelende akoestische gitaren die hoogtepunt 'I Summon You' van drive én van melodie voorzien. 'I Turn My Camera On' heeft niets meer nodig dan een primaire sexbeat en Daniels falsetto over een afgekloven Clash-track: 'I turn my feelings on inside / Feel like I'm gonna ignite'. Wat precies 'Gimme Fiction' tot één van onze favoriete rockplaten van het jaar maakt, en Spoons beste tot nu toe, daar zullen we wel nooit helemaal achterkomen, daarvoor blijven de Texanen te ongrijpbaar. Misschien komt het doordat ze de neiging hebben alles averechts te doen: hun songs puren spanning uit de noten en de akkoorden die ze niet spelen. Ze lijken nauwelijks hooks te bevatten, tot je je realiseert dat die zich achter elke gedachte schuil blijken te houden. De licht paranoïde, slinky disco-rock van 'Was It You?' is claustrofobisch, maar ook sexy. 'Gimme Fiction' klinkt fantastisch, maar dan vooral omdat de band er niet voor terugschrikt hun songs uit balans te halen, als ze daar beter van worden: we zijn benieuwd hoeveel groepen de puike afsluiter 'Merchants of Soul' zo zouden durven laten overwoekeren door lo-fi-handclaps, morsesignalen en opdringerige strijkers. Dàt het werkt, is duidelijk. Hoe en waarom precies, is dat veel minder.

Zullen we 't er maar op houden dat u 'Gimme Fiction' gewoon nódig heeft