Ozark Henry - The Sailor Not the Sea

Zovele mannen (m/v), zovele smaken. Vorige week (Humo 3346) schreef Onze Man in zijn inleiding bij het Piet Goddaer-interview dat 'The Sailor Not the Sea' 'niet meer nodig heeft dan Kortrijk-Brussel-Kortrijk - een stukje E17, een lapje E40 en nog een strookje E17 - om te overtuigen', maar wij hebben iets meer moeite met de nieuwe Ozark Henry: het schijfje heeft óns stukje fileleed Tervuren-akelig kantorenwasteland Diegem-Tervuren de voorbije dagen aangenamer gemaakt, maar ook enerverender. Waarmee de hoge woorden eruit zijn: dit is een plaat met verraderlijke niveauverschillen, als de bodem van een peilloze zee. Een werkstuk - een kunstwerk, geen rockplaat - dat sommigen 'eigenzinnig' zullen noemen, eufemisme voor: 'er staan stukken op die boven ieders hoofd gaan, maar dat durf ik niet te zeggen want dan lijk ik stom'. Wij zijn blijkbaar stom en moeten bekennen: het is er soms way boven.

'The Sailor Not the Sea' telt een aantal goeie tot simpelweg uitstekende songs (echt waar, klop op een druilerige herfstdag aan de kasteelpoort van le Château P. en we kopen het openingsnummer 'La donna è mobile', de single 'Indian Summer', het mooie, met Joost Zweegers geschreven 'At Sea', het door de zangeressen Nina Babet en Marie-Ange Teuwen opgetilde 'Free Haven' en het zachtmoedige 'April 4' blindelings, en als u uw voet tussen de poort klemt misschien ook nog het nu en dan te zeurderige 'Give Yourself a Chance with Me'), maar er staan ook twee wat ál te schatplichtige Police light-vingeroefeningen op ('Jocelyn, It's Crazy We Ain't Sixteen Anymore' en 'Vespertine') en twee moeilijk verteerbare brokken muzikale seascapes (om in de sfeer van de titel te blijven), die in het hoofd van Piet Goddaer ongetwijfeld diepe(re) betekenis hebben, maar in de cd-speler van minder bevlogen medemensen zoals wij na een paar beluisteringen vooral tot zenuwtics leiden. Het titelnummer (meer dan zes minuten) en 'Cry' (vijf minuten plus) zijn te taai & te saai voor wie niet aan zwammen van een goed jaar heeft gezeten of in zijn achtertuin een meertje heeft liggen 'waarin het zonlicht van de golven vonkt' om diepzinnig in te turen. Het is muziek voor de few die Holger Czukay, Can, David Sylvian of Ryuichi Sakamoto weleens ter ontspanning opzetten, en dat is niet het grote publiek dat naar deze plaat wordt gelokt: dát zal nu en dan vreemd opkijken.

Piet Goddaer zei vorige week in Humo dat hij 'gewoon te veel ideeën heeft', en laat dat nu inderdaad het euvel zijn: niemand heeft hem blijkbaar aangemaand om te schrappen, een ideetje niet nodeloos te rekken, op tijd te stoppen, een vondst verderop niet nog eens te herhalen, bondig te wezen, niet alles wat hij in zijn hoofd hoort in één en hetzelfde nummer te pleuren. Een voorbeeld is de gitaarsolo op 'Vespertine': waar The Police die spaarzaam zou gebruikt hebben - hoe mooi de riff ook is - laat Goddaer de solo terug- en terugkomen, tot wij uiteindelijk verzuchtten: 'Kom weder, Mark Knopfler, alles is vergeven en vergeten!' En zo is 'The Sailor Not the Sea' een kleurrijk breiwerkje geworden - superieure huisvlijt, but huisvlijt - en niet het krachtige statement waartoe een externe producer Piet Goddaer wellicht had kunnen aanporren. Wat ons tot deze slotconclusie dwingt: briljante muzikanten (waarbij de Belgische ritmetandem Dick Descamps/Erik Debruyne niet moet onderdoen voor de gastmuzikanten Jaki Liebezeit (ex-Can) en Jah Wobble), vernuftige mix van stijlen (drum-'n'-bass, reggae, pop, dub, hiphop, jazzrock...), geweldige klankrijkdom, affe productie, toffe vent, máár: twijfels bij ruim een kwart van de plaat. Te veel om 'The Sailor Not the Sea' aan te bevelen - de zelfstandigen van Unizo die Kortrijk zopas tot Ondernemende Gemeente 2004 hebben uitgeroepen, zullen daar alle begrip voor hebben. Maar hey, zovele mannen, zovele smaken!