The Killers - Hot Fuss

Luister één keer naar de eerste vijf nummers op 'Hot Fuss' van The Killers en u moet al een complete gepelde ajuin zijn om niet te snappen waarom de groep uit Las Vegas, Nevada op Pukkelpop en andere zomerfestivals de publiekslieveling was: zo begeesterend en fris, erover maar tegelijk crowd pleasing klonk ook U2 toen zij nog weiden als Torhout/Werchter moesten inpakken. Waarmee de grootste invloed van The Killers meteen is aangegeven: U2, en bij uitbreiding álle Britse, in de eighties groot geworden groepjes, van Psychedelic Furs over New Order en The Smiths tot Duran Duran.

The Killers zijn indrukwekkend, echt waar, maar helaas: ze houden het maar vijf nummers vol - en dat is net niet de helft van het aanbod op hun debuut-cd. 'Jenny Was a Friend of Mine', het briljante 'Mr. Brightside', 'Smile Like You Mean It', 'Somebody Told Me' (dat een paar weken de eerste plaats bezette in onze 'Arriba!-lijst) en 'All These Things That I've Done': in woon-, jeugd- en studentenkamers, kasteelvertrekken en radioprogramma's waar weleens een streepje Franz Ferdinand weerklinkt, zullen zij met plezier gedraaid en beluisterd worden, maar na dat openingskwintet stuikt het als een mislukte soufflé onbegrijpelijk en geheel in mekaar. En het komt niet meer goed, zeker niet met de 'grap' (hahahaha - zie ook het interview in vorige Humo) die 'Glamorous Indie Rock & Roll' heet, en hier als bonustrack wordt meegegeven.

Aan de vooravond van een nieuw universitair jaar zouden wij zeggen: voor een partiële kan het nog net, maar tegen het einde van het academiejaar móét het beter!