Hood - Outside Closer

Is this the end, my friend? 'Outside Closer', de nieuwe cd van Hood, eindigt onheilspellend met 'Closure' en 'This Is It, Forever'. Het is dat ze ons vroeger al dezelfde streek gelapt hebben (de song 'Hood is Finished' uit 'The Cycle of Days and Seasons') of we zouden het ergste vrezen. Maar stel dat ze er met 'Outside Closer' tóch een punt achterzetten, dan is het een afscheid in grote schoonheid.

De groep uit Leeds, een wisselend gezelschap met de broers Chris en Richard Adams als ruggengraat, heeft de afgelopen vijftien jaar een merkwaardig parcours gereden: lo fi à la Pavement, lange, weidse nummers op z'n Talk Talks en, op de vorige twee platen, een geslaagd mix van pop, hiphop en elektronica. Nu we erover nadenken: 'Outside Closer' is de definitieve blend van al die stijlen, maar hey, dit is geen muziek om bij na te denken, maar om je in onder te dompelen en drie kwartier lang de wereld te vergeten. De songs zijn weemoedig, maar niet gitzwart, complex, maar nooit gecompliceerd. Neem 'Any Hopeful Thoughts Arrive': schuifelende clicks & cuts trekken het nummer kalmpjes op gang, een triest gitaartje gaat in de contramine, Chris Adams laat zijn uit weemoed opgetrokken stembanden trillen, een zwaar gefilterde cello en gedempte trompet komen zich bij het gezelschap vervoegen, na bijna drie minuten begint de beat te rollen, en zo gaat dat door tot zeven minuten later de song galmend eindigt. En altijd klinkt het natuurlijk, nooit bedacht of gemaakt. Hood heeft meer dan drie jaar aan de cd geschaafd en gevijld, maar de evidente valkuil - blijven peuteren tot al het leven uit de songs is verwijderd - hebben ze handig vermeden.

'Outside Closer' is ook behoorlijk gevarieerd: een balorige rocksong ('The Lost You'), herfstige kamerpop ('Still Rain Fell'), een dromerige sleper met handgeklap als percussie ('End of One Train Working') of een onbeschrijfelijk godswonder ('Closure', met een mannen- en vrouwenstem die uitdagend om elkaar heen dansen en aan het eind tot één ongrijpbare stem versmelten, ongelooflijk!). Hebben we dan écht niets aan te merken? Toch wel, u kent ons: de instrumentale cd-intro - getiteld '(int)', waar hálen ze het? - is overbodig en afsluiter 'This Is It, Forever' is slappe koffie. Daarmee zijn alle mieren geneukt, want van track 2 tot 9 kan 'Outside Closer' wedijveren met het allerbeste van Radiohead en Elbow. Men zegge het voort: Hood rules!

(Hood, dat nauwelijks optreedt, speelt binnenkort drie (!) keer in ons land: op 02/04 in Fernelmont (Rhaa Lovely Festival), op 06/04 in de AB (Domino Festival) en op 08/04 in Brugge (Magdalenazaal))