Bright Eyes - I'm Wide Awake, It's Morning & Digital Ash In A Digital Urn

Drie jaar geleden titelde Bright Eyes (né Conor Oberst, de frontman is ook min of meer de groep) zijn derde studioplaat doodleuk 'Lifted or the Story Is in the Soil, Keep Your Ear to the Ground'. Dat 'Lifted...' toen niet het verhoopte succes had, moet aan die niet te verhapstukken titel hebben gelegen, want wij hebben de plaat in de marge van deze recensie nog eens beluisterd, en amaai, we vielen wéér van onze stoel: zo straf!

Gemakkelijk maakt de Amerikaan het zijn publiek niet. Anno 2005 valt het met de lengte van zijn cd-titels nogal mee, maar nu acht Bright Eyes het moment weer rijp om twee platen TEGELIJKERTIJD uit te brengen! En als 'I'm Wide Awake, It's Morning' en 'Digital Ash in a Digital Urn' (los te koop vanaf volgend weekend) nu nog enigszins in mekaars verlengde hadden gelegen, allà, maar neen hoor, absoluut niet! Een blik op de gastenlijst geeft het verschil al aan: op 'I'm Wide Awake...' doen onder anderen Emmylou Harris en Jesse Harris (de voormalige rechterhand van Norah Jones) mee, op het experimentele 'Digital Ash...' is een gastrol weggelegd voor gitarist Nick Zinner van de onstuimige Yeah Yeah Yeahs. De eerste plaat is een singer/songwriter-cd uit de eredivisie, de tweede een brutale(re) gitaarplaat, mét additional programming en een verscheiden, bevreemdend instrumentarium - van theramin over fluit tot het strijkerskwartet The Summit Strings. Een fijne cd, die wij u van harte zouden hebben aanbevolen als er dus niet 'I'm Wide Awake...' was geweest.

Want nu de sperperiode voor het gebruik van de term 'eindejaarslijstje' voortijdig is opgeheven (zie de recensie hierboven), mag het vrank & vrij gezegd worden: ook 'I'm Wide Awake, It's Morning' zal over elf maanden herinnerd worden. En hoe! De tien nummers klokken gemiddeld ruim boven de vier minuten af, maar vervelen doen ze geen seconde. Denk niet aan het licht-weemoedige, breekbare van Emmylou Harris, denk ook niet aan country-rock, neen: zij heeft zich aangepast aan de kartelige indie roots-rock van hem. Samen tekenen Oberst en Harris voor drie hoogtepunten, duetten die ook model staan voor de verscheidenheid op de rest van deze fantastische plaat: 'We Are Nowhere and It's Now' is een gedempt luisterliedje (met een glansrol voor trompettist Nate Walcott), 'Another Travelin' Song' bruist en briest (aandoenlijk hoe de ontketende, 24-jarige Oberst de gedistingeerde, 57-jarige Harris bijna tot schreeuwen dwingt) en de kale, uitgebeende, door de schallende trompet van Walcott middendoor gekliefde folkblues 'Land Locked Blues', die ongetwijfeld goedkeurend meegelipt wordt door Bob Dylan (aan deze zijde) en Gram Parsons (aan gindse zijde). Voeg bij die pracht ook nog de single 'Lua', 'Old Soul Song (for the New World Order)' en de woeste afsluiter 'Road to Joy' (om van de andere nummers nog maar te zwijgen) en u weet: sterk van begin tot eind.

In 'Road to Joy' zingt Oberst: 'I could have been a famous singer, if I had someone else's voice'; dat bedoelt de ex van Winona Ryder intussen ongetwijfeld als grap. (Bright Eyes speelt op 21 februari in de Botanique in Brussel. Ga dat zien, nu het nog in een klein zaaltje kan!)