eels - Blinking Lights and Other Revelations

''Blinking Lights and Other Revelations',' aldus Mark Oliver Everett, aka E. van eels (de zanger/liedjesschrijver is steeds meer zijn groep), 'is een dubbel-cd over God en de vragen die met Hem te maken hebben. Maar ook over het vastklampen aan de laatste restjes gezond verstand, of de helblauwe hemel na een verschrikkelijke storm. En het is een liefdesbrief aan het leven, in al zijn mooie, gruwelijke glorie.' Zo is dat! En er staan nog meer rake observaties in de leerrijke tekst op 's mans officiële website (www.eelstheband.com) waarin hij vertelt over de geschiedenis van die nieuwe cd (hij is er de afgelopen zeven jaar af en aan mee bezig geweest). Verplichte lectuur voor wie E. beter wil leren kennen of zinnens is 'Blinking Lights and Other Revelations' te kopen.

En dat laatste moet u VOORAL NIET LATEN! 'Blinking Lights' is namelijk - we hebben de woorden op een schaaltje afgewogen - eels' beste tot nu toe, en dat wil na 'Beautiful Freak', 'Electro-Shock Blues', 'Daisies of the Galaxy', 'Souljacker' en 'Shootenanny' wel wat zeggen. Want laat u niet misleiden: 'God', 'dubbel-cd' en 'conceptplaat' hoeven niet altijd schuttingwoorden te zijn. Het 'concept' is erg losjes opgevat - een autobiografie, maar niet eens chronologisch - en over 'God' gaat 'Blinking Lights' nauwelijks. Wel over de persoonlijke rampspoed die E. achtervolgt, en hoe hij daarmee in het reine probeert te komen. Rond de zelfmoord van zijn zus in 1996 en de dood van zijn moeder twee jaar later maakte hij in '98 al 'Electro-Shock Blues', maar vergeten zijn ze niet, en ook met de voortijdige dood in 1982 van zijn vader (de befaamde kwantumfysicus Hugh Everett III) en het overlijden van zijn lievelingsnichtje Jennifer in 2001 (ze zat in het vliegtuig dat zich op 11 september in het Pentagon boorde) worstelt E. nog altijd. Dat leidt op 'Blinking Lights' regelmatig tot donkere gedachten ('I'm so tired of living this suicide life', klinkt het in 'Suicide Life') maar evengoed is hij een paar tellen later weer zijn opgewekte, spottende of romantische zelf. Hoe helend dat is, vertelt hij op de site: 'Ik zou allang zoals mijn zus zijn geëindigd als er niet de muziek was geweest. Ik neem mijn muziek ernstig, te ernstig wellicht. Muziek is álles voor mij.'

Die muziek is op 'Blinking Lights' een dwarsdoorsnede van de muziek (geblutste americana, singer-songwriter, rock) die u van eels hóórt te kennen - niet verwonderlijk, want hij heeft de voorbije jaren tussen andere opnames en releases door aan deze plaat gewerkt, het liefst in zijn kelderstudio - en zo ademen de liedjes de ene keer de bedrukte sfeer ten tijde van 'Electro-Shock Blues', de andere keer die van het 'vrolijke(r)' 'Daisies of the Galaxy' of elders die van het donkere 'Souljacker'. Zeg maar: een Best of eels met allemaal nieuwe liedjes, 33 in totaal. Hoogtepunten vallen moeilijk aan te stippen: 't zijn er te veel. Deze bijvoorbeeld: 'Son of a Bitch' ('Mother couldn't love me/ But that didn't stop me/ From liking her/ She was my mom/ And I was no son of a bitch/ Daddy was a drunk/ A most unpleasant man' - een zeldzame keer niet autobiografisch, aldus E.), de vintage eels van 'Railroad Man', het gemeen rockende 'The Other Shoe', 'Mother Mary' (dat orgeltje!), het wonderlijke 'Going Fetal' (met gastrol voor eels-fan Tom Waits), 'Hey Man (Now You're Really Living)' (die dronken, stotterende sax!), het samen met Peter Buck van R.E.M. geschreven én gespeelde 'To Lick Your Boots' en de bedachtzame afsluiter 'Things the Grandchildren Should Know'. And then some. Graag ook een extra brokje voor Bobby Jr., de jachthond van E., die op 'Last Time We Spoke' zo doorleefd meehuilt.

Tom Waits en filmregisseur Cameron Crowe nomineerden 'Shootenanny' in 2003 voor hun 'Short List Music Prize', wij doen voor 2005 nu al hetzelfde met 'Blinking Lights'! Verplichte kost.

(eels speelt op vrijdag 27 mei in het Koninklijk Circus in Brussel.)