Venetian Snares - Rossz Csillag Alatt Született

Drill'n'bass is drum'n'bass voor wegenwerkers, tandartsen en metalgitaristen met ADHD: snoeihard, kickend op beukende drilboren en met een verdacht hoog 'mama, kijk eens wat mijn software allemaal kan!'-gehalte. Heel indrukwekkend voor eventjes, en toch zijn we Venetian Snares - één van de sterkhouders van het micro-genre, echte naam: Aaron Funk - nooit uit het oog verloren, al was het maar omdat de man uit Winnipeg soms verrekt vermakelijk uit de hoek kon komen (de antihit 'Die Winnipeg Die Die Die Fuckers Die' uit zijn vorige cd was een staaltje nestbevuiling waar de doorsnee VLD'er een ferme punt aan kan zuigen). Straffer nog: met zijn nieuwste plaat weet hij ons zelfs te raken waar het pijn doet, en dan hebben we het niet noodzakelijk over onze oren.

Op 'Rossz Csillag Alatt Született' blaast Funk, kennelijk geïnspireerd door een citytrip naar Boedapest, zijn breakcore-oeuvre nieuw leven in met koperblazers, een streep jazz en grote happen klassieke muziek die vaak aan Béla Bartók doen denken. Dat klinkt duur en ingewikkeld, maar het ontaardt nergens in effectenjagerij: tracks als 'Szamár Madár' en prijsbeest 'Hajnal' (alle titels zijn Hongaars) zijn gewoon sterke, mooi opgebouwde composities met meeslepende motieven, zwarte wolken piano en trillende Bernard Herrmann-strijkers, die nu eens naadloos versmelten, dan weer gewelddadig botsen met donderende breakbeatlawines. De mood is donker en neerslachtig (de titel van de plaat laat zich ruwweg vertalen als 'Geboren onder een slecht gesternte'), maar de nieuwe aanpak laat de songs ademen; er stroomt lucht en licht naar binnen, en daarmee ook subtiliteit, emotie en rauwe, halfvergane schoonheid.

Hier en daar - in 'Kétsarkú Mozgalom' bijvoorbeeld - verliest Funk zich in een precisiebombardement van breakbeats, maar daar staan geslaagde 'interludia' tegenover die geen beats nodig hebben om te dreigen ('Felbomlasztott mentökocsi') of te ontroeren ('Hiszékeny'), terwijl Funks versie van 'Öngyilkos vasárnap' met z'n sample van Billie Holiday en z'n hinkende ritmetrack haarfijn duidelijk maakt waarom dat liedje in Hongarije ooit op de zwarte lijst stond wegens 'aanzetten tot zelfmoord': spooky maar pakkend.

U voelt ons al komen: dit zijn géén luchtige zomerdeunen, maar wij weten nu al welke cd er in onze autoradio zal zitten als we straks de kilometerslange Sankt-Gotthardtunnel induiken. Met een beetje geluk luisteren we tijdens de laatste honderden meters naar afsluiter 'Senki dala', waarin een eenzame elektrische gitaar uiteindelijk de laatste schaduwen van 'Rossz Csillag Alatt Született' verjaagt. Het licht aan het eind van de tunnel zal oogverblindend zijn.