Venetian Snares - Rossz Csillag Alatt Született

, door ()

188_catalogue_1360_detail.jpg

Drill'n'bass is drum'n'bass voor wegenwerkers, tandartsen en metalgitaristen met ADHD: snoeihard, kickend op beukende drilboren en met een verdacht hoog 'mama, kijk eens wat mijn software allemaal kan!'-gehalte. Heel indrukwekkend voor eventjes, en toch zijn we Venetian Snares - één van de sterkhouders van het micro-genre, echte naam: Aaron Funk - nooit uit het oog verloren, al was het maar omdat de man uit Winnipeg soms verrekt vermakelijk uit de hoek kon komen (de antihit 'Die Winnipeg Die Die Die Fuckers Die' uit zijn vorige cd was een staaltje nestbevuiling waar de doorsnee VLD'er een ferme punt aan kan zuigen). Straffer nog: met zijn nieuwste plaat weet hij ons zelfs te raken waar het pijn doet, en dan hebben we het niet noodzakelijk over onze oren.

Op 'Rossz Csillag Alatt Született' blaast Funk, kennelijk geïnspireerd door een citytrip naar Boedapest, zijn breakcore-oeuvre nieuw leven in met koperblazers, een streep jazz en grote happen klassieke muziek die vaak aan Béla Bartók doen denken. Dat klinkt duur en ingewikkeld, maar het ontaardt nergens in effectenjagerij: tracks als 'Szamár Madár' en prijsbeest 'Hajnal' (alle titels zijn Hongaars) zijn gewoon sterke, mooi opgebouwde composities met meeslepende motieven, zwarte wolken piano en trillende Bernard Herrmann-strijkers, die nu eens naadloos versmelten, dan weer gewelddadig botsen met donderende breakbeatlawines. De mood is donker en neerslachtig (de titel van de plaat laat zich ruwweg vertalen als 'Geboren onder een slecht gesternte'), maar de nieuwe aanpak laat de songs ademen; er stroomt lucht en licht naar binnen, en daarmee ook subtiliteit, emotie en rauwe, halfvergane schoonheid.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo's muzieknieuws in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven