Magnolia Electric Co - What Comes After The Blues

In 2003 nam Magnolia Electric Co in de AB Box in Brussel de machtige live-elpee 'Trials & Errors' op: het vierkoppig gezelschap onder leiding van zanger-songschrijver Jason Molina, herkneedde in ware Crazy Horse-stijl ter plekke tien nummers tot grommende en woest aan hun ketting snokkende gitaarmonsters. Het publiek in de AB was merkbaar onder de indruk van de bijwijlen ondraaglijke intensiteit, wij ook: een attente voorbijganger heeft een paar weken later gelukkig onze mond kunnen dichtklappen.

Op 'What Comes after the Blues' staan twee prijsbeesten die we al kenden van 'Trials & Errors', en meteen blijkt dat er iets hapert: de nieuwe versies van 'The Dark Don't Hide It' en 'Leave the City' zijn niet slecht, maar klinken alsof het geluid met ieder nieuw instrument (er zijn vijf muzikanten bij gekomen, voornamelijk oudgedienden van Molina's vorige groep Songs: Ohia) een beetje aan kracht heeft ingeboet. En dat met Steve Albini achter de knoppen! De nieuwe nummers ontgoochelen helemaal: dat Jennie Benford, na een welwillende knik van haar chef, haar eigen een eind weg emmerende folksong 'The Night Shift Lullaby' vol op de klippen mag zingen, kunnen we nog door de vingers zien. Dat de rest van de plaat ingenomen wordt door vijf in zichzelf gekeerde, volledig hun doel missende bluesy slepers, vinden we veel erger. Je hoort Molina bijna bezwijken onder zijn eigen leed, begeleid door een jankende slide, een viool met krampen en de klaagzang van Benford - en wij voelen niets. Geen bibberende onderkin, geen traan die langs onze wangen bingelde - of het moet van de ontgoocheling geweest zijn. Damn!