Millionaire - Paradisiac

cd-reviews Zaterdag 2 juli 2005, door (jub)

'Paradisiac' van Millionaire opent met de woorden 'I was at an all time low...', en besluit met 'good for nothing' . Als u even moet wennen aan alles wat tussenin komt, maak u dan geen zorgen: wij hadden 'm ook niet meteen. Toen wij onze luisterkop...

165_catalogue_1337_detail.jpg

'Paradisiac' van Millionaire opent met de woorden 'I was at an all time low...', en besluit met 'good for nothing' . Als u even moet wennen aan alles wat tussenin komt, maak u dan geen zorgen: wij hadden 'm ook niet meteen. Toen wij onze luisterkopie ruim een maand geleden de eerste keer inschoven, schreven wij in het grote aantekenboek: 'Wat is hiervan in godsnaam de bedoeling?' Een handvol luisterbeurten verder hadden we daar nog steeds niets aan toe te voegen. Dan, na een nachtje power-stappen - aan de einder kwam de zon al piepen - deden wij een laatste wanhoopspoging. Wazig en verdoofd, en plots was ie daar in multicolor, 'Paradisiac': een trip, een pil, een shot (onder de kont). Hard, genadeloos en verslavend. Geen voer voor de nuchtere maag, maar zelfs het krachtigste medicijn went, en intussen draaien we 'Paradisiac' de klok rond. Volledige genezing hebben wij opgegeven.

Opener 'I'm on a High', resultaat van een schrijfsessie met Mauro Pawlowski, is net als 'Alpha Male', dat vijf etappes later volgt, onversneden testosteronpunk. Het trucje met de invallende bas en drums in 'Alpha Male' heeft overigens nog niets aan efficiëntie ingeboet: wie daarnet nog languit, futloos over de bank gedrapeerd lag, zal tot zijn verbazing vaststellen dat hij plots met beide vuisten in de lucht midden in de kamer staat rond te springen. Let's do this town, en vlug een beetje!

Het zet de toon voor de volledige plaat: hard. Of beter: loeihard. Vanhamel en producer Josh Homme weten waar de beste muziek wordt gemaakt: niet in Los Angeles, de Ardennen, Toscane of Charleroi, maar op de driesprong chaos, paniek, schoonheid, 'with a snake in both of his fists while a hurricane is blowing' (© R. Zimmerman).

'A Lust Unmatched' is, de schepper vertelde het ons toen we het al lang wisten, seks. Of in ieder geval: de hunker naar seks. Een gitaar blijft hangen op twee noten terwijl de bas - the sexiest of all instruments - de boel laat exploderen. Excuseer: ejaculeren.

Voor liefde is op 'Paradisiac' nauwelijks plaats, of 't zou verloren liefde moeten zijn. Luister naar de outtro van 'For a Maid' waar Vanhamel 'Don't believe you love me' schreeuwt, en vervolgens naar 'Love Is a Sickness', en u weet waar de klepel ten huize Vanhamel het afgelopen jaar heeft gehangen.

'Rise and Fall' is een eerste rustpunt (het tweede is het door een hypnotiserende drumtrack voortgestuwde 'Ballad of Pure Thought'): psychedelica die in de laatste rechte lijn middels een forse voorhamer grondig aan diggelen wordt geslagen. 'We Don't Live There Anymore' is een verzwakking, een inzinking, een song die te veel kanten tegelijk op wil, maar ons hoofd eraf als het volgende week niet onze favoriet is.

Bij 'Wake up the Children', het vetste punknummer sinds 'Territorial Pissings' van Nirvana (het werd opgenomen in dezelfde studio) mocht voor ons de tweede cd beginnen. Die is er helaas niet, nog één nummer, 'A Face That Doesn't Fit', en dan gedaan. En dat maakt 'Paradisiac' verslavend. Voor u 'm een tweede, derde, en vierde keer opzwiert, moet u echter vooral blijven zitten voor bonus-track 'Nocturn'. Hij arriveert zes minuten na het peloton, maar 'm missen is de koers niet gezien hebben.

'Paradisiac' is wat niemand had verwacht van een groep die debuteerde met het funky 'Outside the Simian Flock' en voor het eerst met een groot budget aan de slag is gegaan. Tim Vanhamel en de zijnen zijn punkers, zwarte gordel, derde dan. We horen hen graag vechten.

Voorbeluisteren

Humo's muzieknieuws in je Facebook-nieuwsfeed?

7 reacties

reageer ook 

Dinsdag 22 juli 2008 - 20u33

vlotjes

Drie jaar later zij we nu en een defenitief oordeel kan ik nog altijd niet geven. Soms vind ik hem erop dan weer vind ik het te veel richtinglose herrie om goed te zijn. Let's face it hun debuut was misschien net iets "braver" maar minstens even opwindend en, we mogen het nu toch wel luid beginnen denken, een stuk sterker. Een goed avontuur? Ja! Een stap vooruit? Neen! Een stuk achertuit? Vraag het me over 10 jaar nog eens. Voor nu: een plaat voor wanneer het effe dik tegen zit en je stevig moet afstressen.

 

Vrijdag 30 juni 2006 - 20u54

boedhaa

vettig, loeihard, prachtig. millionaire is ong het spannendste wat rock kan zijn.

 

Woensdag 7 juni 2006 - 14u03

Liesel

Inderdaad: wat niemand verwacht had van een groep die debuteerde met een funky plaat. Gewoon geweldig. Nee: ge-wél-dig !!!

 

Maandag 17 april 2006 - 23u35

Decksels

Halfgeslaagd. Naast een handvol geslaagde anthems om lekker op loos te gaan, ook nog een handvol loos primitief gejengel. Noemt men dat geen attitude? Neen, zoiets noemt men zelfoverschatting.

 

Reageer ook

Humo login:

(wordt nooit getoond)

Of login met facebook:

Nu in Humo

cd-reviews - Archief

Zoeken in cd-reviews:

Reviews per artiest:

Meest gelezen

cd-reviews

Toppers

Jouw aanraders

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven