Frank Black - Honeycomb

Voor fans van het eerste uur is het wellicht wat choquerend om de meest cryptische aller singer-songwriters zo open en bloot bezig te horen. Geen 'Hey Paul, let's have a ball', 'Let's ride the tiger down river Euphrates' of 'Slicing up eyeballs' op 'Honeycomb', maar gewoon veertien liedjes over verlies, aanvaarding en - het bestaat! - geluk in de liefde. Opgenomen in de studio van Dan Penn in Nashville, met Penn zelf op backings, Steve 'The MG' Cropper op gitaar, David 'Traffic' Hood op bas, Spooner 'Muscle Shoals' Oldham op toetsen, en een arsenaal sessiegrootheden op drums.

De opmerkelijkste songs op 'Honeycomb' zijn 'Violet' en 'Strange Goodbye', niet toevallig liedjes over de twee vrouwen in Blacks leven. In 'Violet' bezingt hij zijn verse geliefde, tevens moeder van zijn enkele maanden oude kind: 'Violet is the colour for me / Halfway between blood and the sky / Everything I want to see / Violet, flower of fertility'. Nog persoonlijker wordt het in 'Strange Goodbye' waar de muze - Blacks ex-vrouw - mee de zang voor haar rekening mag nemen. De toonvastheid zelve is mevrouw Jean Black niet, maar als ze op haar tenen gaat staan en snikt 'Funny how an evening turns into years', en haar ex-man daaraan toevoegt 'Funny how we're laughing through all of these tears', dan kunnen wij alleen maar besluiten: love is a bitch, but what a bitch it is!

Als er op 'Honeycomb' eens een wat mindere song passeert ('Go Find Your Saint', titeltrack 'Honeycomb', 'My Life Is in Storage') dan wordt hij nog altijd gespeeld door Oldham, Cropper, Hood en Black, volk waarnaar wij zelfs zouden blijven luisteren als ze 'In een klein Stationnetje' zouden inzetten.

Waarmee we bij de covers zijn aanbeland. 'Dark End of the Street' in het bijzijn van auteur Dan Penn overeind houden is niets minder dan een olympische prestatie (als u er mindere goden al eens mee bezig hebt gehoord, weet u perfect wat wij bedoelen), 'Song of the Shrimp' van Roy C. Bennet en Sid Tepper uit de vergetelheid halen verdient een Nobelprijs, en 'Sunday Sunny Mill Valley Groove Day' van Doug Sham beter brengen dan het origineel is een verwezenlijking op Johnny Cash-niveau.

'Honeycomb' is een machtige countryplaat, doch volstrekt ongeschikt voor mensen die bij Dolly Parton alleen maar aan tetten denken. Leuk voor de mensen van de Steve Cropper Appreciation Society: in de kleine lettertjes op de hoes wordt alle twijfel over wie wat speelt weggenomen: Steve Cropper is the guy on the right. Frank Black is de man in het midden, en diegene die naar hem zit te luisteren met dat gekke hoedje op, dat zijn wij.