Foo Fighters - In Your Honor

Oké, Dave Grohl is de sympathiekste man in de rock, een survivor die we werkelijk álles gunnen, en oké, de Foo Fighters hebben vier uitstekende platen gemaakt, maar stiekem betrappen we ons weleens op de gedachte: zo diep als Nirvana boren ze nooit. Dat Grohl de tiende verjaardag van zijn groep viert met een dubbel-cd waarop hij zijn twee liefdes - cru gesteld: metal en mellow - uitpuurt vonden we een bijzonder goed idee: vroeg of laat moest hij het verschil maken met de happy-go-lucky Peter Van De Veire-rock van Foo-klonen allerhande.

Bij een idee hoort vanzelfsprekend een uitwerking. Schijf één, zeg maar de rock-cd, begint overdonderend: 'In Your Honor' is geen nummer, maar een intentieverklaring: gierende gitaren, een oerschreeuw van Grohl, een goedgeplaatste valse stop en een ongemeen vettige killer van een riff. Lekker! Nog zulke Probot-momenten ter hoogte van nummer 5 en 7: 'Hell' en vooral 'Free Me' zijn uitzinnig riff-fests, het hardste wat de Foo Fighters al op plaat hebben gezet. Niet-neanderthalers, vrees niet, it's not all about the riff, de song regeert wel degelijk. Dit is classic Foo Fighters, maar heviger ('The Last Song', 'Best of You'), sneller ('No Way Back'), en bitterzoeter ('Resolve', 'The Deepest Blues Are Black').Verrassing: 'End over End', verslavende FM-rock met een hoog seventies-gehalte, waarmee Grohl de cd passend afsluit: 'I'm a revolving door / I've seen it all before / I will begin again / But I can't start until I've seen the end'.

De akoestische cd opent met 'Still', een etherische koortsdeun die ons meteen onderdompelt in de andere Grohl-wereld: de onbekendste en dus de meest verrassende. Eerst nog aarzelend, met het gezapige 'What If I Do', dan trefzeker met 'Miracle' (met Zep-man John Paul Jones achter de piano) en 'Another Round' trekt de cd zich op gang. Halverwege worden we teruggekatapulteerd naar 1991, met het naïeve 'Friend of a Friend' een premature song die Grohl schreef ten huize van Kurt Cobain, en die - we moeten er geen doekjes omwinden - een Nirvana-nummer is ('He's never been in love / But he know just what love is / He says nevermind / And no one speaks' - denk er vooral het uwe van), waarop een finale volgt van mooi-mooier-mooist. In volgorde: 'Over 'n Out' (vijf minuten ingehouden dramatiek), het ronduit betoverende 'On the Mend', en - we schrokken er zelf van - ook 'Virginia Moon', het felbesproken duet met Norah Jones. Alledrie zeer beklijvend, net als het Westerberg-achtige 'Cold Day in the Sun' - geschreven en gezongen door Taylor Hawkins, en de zinderende afsluiter 'Razor', waarin Grohl zich waagt aan een akoestisch gitaarduel met ene Joshua Homme.

Dave Grohl wil dat 'In Your Honor' het pronkstuk is van zijn oeuvre. Dat is het ook. Kopen!

(De Foo Fighters spelen op zondag 3 juli op Werchter.)